ื่อเป็นการบอกเป็นนัย ๆ”
“นั้นนะสิเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ข้ารับมุกจากท่านปูั่หลิงต่อ พร้อมตีหน้าเศร้า”
“ตกลงขอรับๆ ข้ายอมแล้ว เช่นนั้น ท่านพ่อขอรับซานหลงหันไปหาเปั่ยตงหลินเพื่อขอความคิดเห็น”
“เปั่ยตงหลินที่เห็นว่า จะมีคนรักและเมตตาครอบครัวนี้มากขึ้นจึงทำเพียงยิ้มบางและพยักหน้าเบาๆ เพื่อบงบอกให้ซานหลงและจินเออร์รับรู้ว่า ตนยินดี”“คารวะท่านพ่อบุญธรรมขอรับ ข้าน้อยเปั่ยซานหลง นับจากนี้ข้าจะดูแลท่านดั่งบิดาคนหนึ่งเป็นอย่างดีเท่าที่ข้าจะสามารถทำให้ได้”
“อั๊ยหยา พอๆ ไม่ต้องมากพิธีไป เช่นนั้นมาคุยกันเรื่องทำเลร้านต่อเถิด ใช่มั้ยตาเฒ่าเปั่ย”
“ฮ่าๆ ดีๆ เอาตามที่เจ้าว่าเถิดตาเฒ่าหลิง”
“เช่นนั้นเรื่องร้าน ปูั่พอจะมีอยู่ที่หนึ่ง ตรงข้ามร้านขายสมุนไพรของปูั่เอง เจ้ามองออกไปคงจะเห็น เป็นร้านที่ใหญ่มีสามชั้นด้วยกัน และมีห้องลับอีกด้วย เจ้าสามารถปรับปรุงร้านได้ตามสบาย”
“ท่านปูั่ ไม่ดีกระมังเจ้าค่ะ จะไม่เป็นการแย่งลูกค้าท่านหรือ” จินเออร์ที่กังวลว่า การมีร้านใกล้กันเกินไปจะเป็นการแย่งลูกค้าหรือไม่
“ฮ่า ๆ แย่ง เยิ่ง อันใดกัน ปูั่ขอเดาว่าสมุนไพรของเจ้า คงมิใช่สมุนไพรธรรมดากระมัง ร้านของปูั่ถึงแม้นจะมีสมุนไพรมากมายหลายชนิดก็จริง แต่ส่วนมากเป็นสมุนไพรที่เน้นไปทางยารักษาชาวบ้านมากกว่า ฉะนั้นคงไม่มีทางที่เจ้าจะแย่งลูกค้าปูั่ไปแน่ ๆ”
“อิอิ ท่านปูั่ ขอบคุณนะเจ้าค่ะ เช่นนั้น ข้าไม่เกรงใจแล้ว ท่านปูั่จะคิดค่าเช่าอย่า
