อยู่ในช่วงหน้าหนาวหรือผ่านพ้นมาแล้ว ก็ยังมีการขาดแคลนผักอยู่เช่นเดิม เพราะตอนนี้นอกจจากอากาศจะเย็นและแห้งแล้ง
ชาวบ้านก็ยังต้องมาเริ่มต้นทำไร่ ทำสวนกันใหม่อาหารและพืชผักที่ถูกกักตุนจึงยังไม่ออกสู่ตลาดเท่าที่ควรจินเออร์เมื่อเห็นว่าตอนนี้ครอบครัวเริ่มเตรียมตัวและรับได้กับความเปลี่ยนแปลงแล้วจึงชวนท่านพ่อและท่านตา ออกมาข้างนอกเพื่อหาซื้อของเพิ่มเติม และเข้าไปพูดคุยติดต่อเรื่องร้านค้าสมุนไพรของนางกับร้านขายสมุนไพรเซี่ยงจ้าวจู ด้วยเลย
หลังจากที่จินเออร์เดินมารอหน้าร้านแล้ว ท่านพ่อกับท่านตาจึงขอตัวไปจอดรถม้าสักครู่ จึงให้ข้ายืนรอหน้าร้านจะได้ไม่ต้องเดินไกล กลัวข้าจะอาการปั่วยกำเริบ
“มาซื้อหรือขายสมุนไพรขอรับ” ผู้ช่วยจางเอ่ยออกมา เมื่อเห็นว่ามีเด็กสาวนางหนึ่งยืนรอหน้าร้าน
“อืมมม ข้าหรือเจ้าค่ะ” จินเออร์ที่กำลังยืนรอท่านตากับท่านพ่อเอ่ยออกมาอย่าง งง ๆ
“ขอรับ คุณหนูต้องการอันใดขอรับ ข้าน้อยจะได้แนะนำได้”
“หืมมม ท่านอาจาง จำข้าไม่ได้หรือ” จินเออร์ถามออกไป เมื่อเห็นว่าท่านอาจางจำนางไม่ได้จริงๆ
“เอ่อ ขอประทานโทษนะขอรับ ข้าจำไม่ได้ว่าเราเคยรู้จักกัน”
“หืมม งั้นหรือเจ้าค่ะ ข้ามาขอพบท่านปะ…เถ้าแก่หลิงเจ้าค่ะ” จำจชข้าไม่ได้งั้นหรือเจ้าค่ะ อิอิ งั้นข้าก็ไม่ได้แกล้งหนา
“ขอรับ งั้นรอสักครู่นะขอรับ ข้าจะรายงานเถ้าแก่” ผู้ช่วยจางจึงเดินออกไป
“เจ้าค่ะ”
หลังจากหายไปสักพัก จึงเดินกลับมาบอกด้วยสีหน้าหนักใจว่
