“เอ่ออ เช่นนั้นขอบพระคุณมากๆ ขอรับ พวกข้าสัญญาว่าจะ…”
“ไม่ต้อง ข้าไม่อยากได้แค่คำพูดเจ้าค่ะ ไว้เรามาคุยกันอีกครา ตอนกลับถึงบ้านข้าแล้วกันนะเจ้าค่ะ” ข้ายังไม่อยากได้ยินสัญญาใดๆ ให้เวลาพวกเขาคิดไประหว่างทางกลับบ้านอีกสักหน่อยจะเป็นไรไป ใช่หรือไม่
“ขอรับคุณหนู” ซูจงอวี้ที่เห็นว่าทั้งเด็กน้อยตรงหน้าและนายท่านทั้งสอง ไม่ได้เอ่ยอะไรไปมากกว่านี้จึงเงียบไป
หลังจากนั้นครอบครัวที่เปั่ยจินซื้อมาก็ออกไปจัดการธุระตามที่ตกลงกันไว้ ส่วนเปั่ยจินและท่านตาท่านพ่อ เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจในการหาซื้อทาสของวันนี้แล้ว จึงออกเดินทางไปยังร้านรับสร้างบ้านของซื่อเฉินต่อ เพื่อติดต่อเรื่องการทำบ้านพักให้แก่คนงานที่จะมีเพิ่มในอนาคต และติดต่อเรื่องการสร้างโรงเรือน รวมไปโรงผลิตสินค้าต่างๆ ในอนาคตเช่นกัน
“ท่านตาเจ้าขา เราไปหาท่านตาซื่อเฉินกันต่อเถิดเจ้าค่ะ” จินเออร์เอ่ยออกมา
“หืม ไปสิ ว่าแต่เจ้าจะซื้ออะไรก่อนหรือไม่” ท่านตาหันมาถามหลานสาวตัวน้อยก่อนที่จะไปยังร้านของซื่อเฉิน
“ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ ท่านพ่อ รีบไปรีบกลับดีกว่า ข้าคิดถึงท่านยายกับท่านแม่แล้วเจ้าค่ะ”
“อ้าว พวกเจ้ามากันทำไมอีกหรือวันนี้” ซื่อเฉินที่กำลังสั่งงานคนงานในร้านเอ่ยออกมา เมื่อเห็นว่าคนที่มาหาเป็นใคร
“สวัสดีท่านตาเจ้าค่ะ”
“อืมม ว่ายังไงจินเออร์วันนี้มาร้านตาทำไมหรือ”คนที่โดนเจ้าตัวน้อยเอ่ยเรียกว่าท่านตายิ้มออกมาอย่างดีใจ
“ข้าจะมาจ้างท่านตาไปสร้างบ้านเพิ
