ม่ก็มีเรื่องราวในอดีตของพวกเจ้าที่อยากเล่าให้ฟังเช่นกัน” เมื่อท่านยายเอ่อยออกไป ข้าสังเกตเห็นสีหน้าของท่านแม่และท่านพ่อว่ามีท่าทีที่แปลกไปจากเดิม“เจ้าไม่ใช่บุตรสาวของพวกข้าจริงๆ” ท่านยายเอ่ยสำทับอีกรอบเมื่อเห็นสีหน้าและสายตาความไม่มั่นคงในคำพูดของตนเองจากสายตาของหลินเหมยและซานหลง“ท่านแม่ ท่านว่าอย่างไรนะเจ้าคะ แล้วเช่นนั้นข้าเป็นลูกของใครกัน” ท่านแม่เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะและหยอกเย้าเล็กน้อย เนื่องจากคิดว่าท่านตา ท่านยาย กำลังเอ่ยออกมาเพื่อไม่ให้คิดมากเรื่องจินเออร์“เจ้าน่ะหรือ จ้าวหลินเหมย องค์หญิงแห่งแคว้นจ้าวที่หายสาปสูญไปจากการก่อกบฏเมื่อนานมาแล้ว”“ท่านแม่ท่านพูดเรื่องอะไรกัน ท่านอย่าล้อเล่นสิเจ้าคะ”“ท่านแม่เจ้าขา ข้าว่าท่านยายน่าจะมิได้กล่าวล้อเล่นนะเจ้าคะ” ข้านะรู้ ว่าท่านยายไม่ได้ล้อเล่นแน่ๆ“ใช่แล้วล่ะอาหลิน พ่อกับแม่มิได้แกล้งเจ้าเล่น”เมื่อท่านตาเอ่ยออกมาเช่นนี้ ทำให้ตอนนี้ทุกคนกำลังนิ่งเงียบ จมอยู่ในภวังค์ของตนเอง
