ครหรือเจ้าคะที่พูดบนเวที”“อืมม นั้นหรือ นั้นคือพนักงานขายอย่างไรล่ะ คนแนะนำสินค้าที่จะนำเข้าประมูลและประมูลออกไป”‘อ่อ น่าจะคล้ายๆ กับ พิธีกรขายในโลกก่อนแน่ๆเลย’“หลังจากนี้เราจะเริ่มประมูลสินค้าตัวแรกกันนะเจ้าค่ะ เริ่มจากหญ้าเกล็ดน้ำค้างเจ้าค่ะ 50 ตำลึงทอง”“โหยยย หญ้าเกล็ดน้ำค้างเลยหรือ โรงประมูลเซี่ยงจ้าวหลง จะเล่นตลกอะไรกับพวกข้าหรือไม่ ทำไมของที่ออกมาชิ้นแรกถึงมีค่าขนาดนี้ล่ะ”“นั้นสิๆ”“ใช่ๆ”“ใจเย็นๆ ก่อนเจ้าค่ะทุกท่าน แท้จริงแล้วสิ่งนี้เรียกว่าการกระตุ้น หากพวกท่านไม่เชื่อใจในโรงประมูลของเราแล้วนั้น ข้าก็มิบังคับให้พวกท่านประมูลในสิ่งที่ไม่ชอบหรอกนะเจ้าคะ”“เปล่าๆ ข้าประมูลแน่นอนแค่สงสัยว่า ชิ้นต่อไปจะมีมูลค่ามากกว่านี้หรือไม่”“ข้ามิอาจตอบได้ว่า มีมูลค่ามากกว่าชิ้นนี้หรือไม่เพราะสอ่งของจะมีมูลค่าเท่าใด ย่อมต้องอยู่ที่ตัวเจ้าของมันเองใช่หรือไม่ใช่เจ้าคะทุกท่าน”“ใช่ๆ เจ้ากล่าวได้ถูกต้องแล้ว”“หนึ่งร้อยตำลึงทอง” เสียงที่ดังขึ้นเหมือนจะต้องการจบบทสนทนาที่ยืดเยื้อมานานระหว่างลูกค้าและคนขายนับ123“ห้องหมายเลขห้า ได้ไปในราคาหนึ่งร้อยตำลึงทองขอบพระคุณนะเจ้าคะ”“ห้องหมายเลขห้า มิใช่ห้องประจำของคุณชายกู้เหยียนหรอกหรือ เจ้าว่าอย่างไร”“นั้นสิ ถ้าคุณชายกู้มาองค์ชายห้ากับองค์ชายแปดก็ต้องมาด้วยอย่างนั้นสิ”“ใช่ๆ แล้วห้องรับรองหมายเลขอื่นๆ ล่ะ มาหรือไม่”
