นตาท่านยาย ท่านพ่อท่านแม่ ดูมีความสุขมากกว่าทุกๆ วัน ส่วนช่วงนี้ข้าเหมือนจะลืมอะไรไปเลยแหะ ทำไมพอเข้ามาอยู่ในโลกใบนี้แล้วจริงๆ ข้าถึงได้รู้สึกว่า เรื่องราวมันเยอะแยะไปหมด ไม่เห็นจะจัดการได้ง่ายๆ เลยนะเห่ออ เปั่ยจินเหนื่อย เปั่ยจินเพลียข้าอยากโตไวๆ จังเลยย อืออ เป็นเด็กทำไมมันทำอะไรชักช้าไปหมด หรือ เอ๊ะ เป็นแค่ข้ากันเดียวกันนะหึยยยย นอนก่อนก็ได้ ชีวิตยังมีพรุ่งนี้เสมอ อิอิ ข้าคิดเสมอว่าข้าจะค่อยๆ ก้าว ค่อยๆ ใช้ชีวิตนี้ ให้คุ้มค่าเพราะงั้นละก็….อุปสรรคทั้งหลายช่วยหายไปทีเถอะเช้าวันรุ่งขึ้น“นี่ ยัยเด็กอัปลักษณ์ ตื่นได้แล้ว เช้าแล้ว”“อืออ ข้าจะนอน อย่ามากวนหน่า จินหลง”“หึยย เรื่องของเจ้าละกัน ข้าจะไปดูแปลงผักล่ะ”“อืมม มม ห๊ะ แปลงผัก แปลงผักทำไมอ่ะ”“ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากปลูกหรือยังไง”“อืม ก็ใช่ไง”“พ่อเจ้าก็กำลังรอเจ้าอยู่ไง”“อือ ๆ ข้าไปล้างหน้าล้างตาแล้ว”ยามเช้ารุ่งของวันนี้ ยังไม่มีแดด ลมพัดอ่อนๆเหมาะแก่การลงมือทำสวนมากนัก ซานหลงเห็นว่าลูกของตัวเองบ่นอยากทำกิจการสักอย่าง บิดาอย่างเขา ก็คิดสิ่งใดไม่ออกเลย นอกจากการเริ่มต้นปลูกผักแบบชาวบ้านธรรมดาทั่วไป จึงได้ตื่นเช้ามา ทำร่องแปลงผูกผัก ชนิดต่างๆ รอให้ลูกสาวตัวดีตื่นขึ้นมาเจอ“ท่านพ่อเจ้าขา ลูกมาแล้วเจ้าค่ะ”“มาแล้วหรือจินเออร์ พ่อกำลังยกร่องแปลงผักให้เจ้า”“ท่านพ่อดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ”“แล้วลูกคิดไว้หรือยังว่าจะปลูกผักชนิดใดก่อน”“ยังมีเวลาอีกกี่เด
