กไปจนถึงชายปั่าขอรับ เท่าไหร่ขอรับ”“อืม หนึ่งร้อยหมู่เลยนะอาซาน เจ้าจะไหวหรือ”ท่านพ่อหันมามองหน้าข้าและท่านตาแว๊บนึงจากนั้นจึงหันไปตอบผู้ใหญ่บ้าน“ไหวขอรับ สองร้อยตำลึงเงินหรือยี่สิบตำลึงทองนะขอรับ”“ใช่ๆ เจ้าไหวหรือไม่”“นี่ ขอรับ ยี่สิบตำลึงทอง กับอีกห้าตำลึงเงินสำหรับค่าดำเนินการ”“มากไปหรือไม่เฒ่าเปั่ย อาซาน”“ไม่มากไปหรอกขอรับ พอดีพวกข้าได้เงินมาจากการขายสมุนไพร เลยอยากซื้อที่ทางทำมาหากินเพิ่ม”“ใช่แล้วล่ะ ตาเฒ่า หากพวกข้าไม่มีเงิน วันหน้าลูกหลานจะได้มีสมบัติติดตัว”“ฮ่าๆ ดีๆ ข้ายินดีกับครอบครัวของเจ้าด้วย ในที่สุดเจ้าก็นอนตายตาหลับแล้ว มีลูกหลานดีๆ แบบนี้”“ใช่ๆ ขอบใจเจ้ามาก ยังไงข้าฝากเจ้าดำเนินการด้วยนะ”“งั้นวันพรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปดำเนินการติดต่อในตัวอำเภอให้เจ้า พรุ่งนี้เจ้าก็มารับสัญญาได้เลย”“งั้นพวกขาขอตัวลาก่อนนะขอรับ ขอบพระคุณท่านมาก”“งั้นข้าลาเจ้าค่ะ ท่านปูั่ตง”หลังจากจัดการเรื่องที่ดินเรียบร้อยแล้ว ท่านพ่อก็ขับเกวียนมุ่งหน้ากลับสู่บ้านของพวกเรา“ท่านแม่ ท่านยายเจ้าขา หลานกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”“กลับมาแล้วหรือจินเออร์”“เจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านยายเจ้าขาา หลานซื้อซาลาเปามาฝากด้วยนะเจ้าคะ อร่อยมากๆ เลย”“ขอบใจเจ้ามากจินเออร์หลานยาย”“ขอบใจเจ้ามากลูกแม่”“เจ้าค่ะ”“หืมม คราหลังห้ามกระโดดลงจากเกวียนรู้หรือไม่เจ้าตัวแสบ มันอันตราย”“แฮะๆ ขอโทษเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านตา”“อืม”“ว่าแต่ท่านพี่เจ้าคะ ท่านซื
