หลังจากที่ตกลงเรื่องการค้าขายกับเถ้าแก่เรียบร้อยจึงได้ความว่า การประมูลจะเริ่มอีก หนึ่งเดือนข้างหน้าเพื่อให้ผู้เข้าร่วมการประมูลได้เตรียมเงิน และเป็นการชะลอข่าวลือเรื่องการเข้าออก รวมไปถึงการสืบข้อมูลย้อนหลังของลูกค้าในร้านสมุนไพรเมื่อมีคนตามสืบ เบาะแสอาจน้อยลง ครอบครัวเปั่ยจึงขอตัวลาออกไปเดินตลาดต่อ เนื่องจากมีเรื่องให้จัดการต่ออีกหลายเรื่อง“เถ้าแก่ขอรับ งั้นข้าขอตัวลาก่อนนะขอรับ”“อืม ไว้เจอกันใหม่นะ น้องเปั่ย อาซาน แล้วก็จินเออร์หลานรักของปูั่”“เจ้าค่ะท่านปูั่ ไว้ข้าจะมาเยี่ยมท่านบ่อยๆ นะเจ้าค่ะ”หลังจากนั้นครอบครัวของจินเออร์จึงเดินทางออกมาพร้อมด้วยตั๋วเงิน ที่ขายเห็ดหลินจือแดงได้จำนวนแปดร้อยตำลึงทอง และได้นำไปฝากโรงรับฝากเงิน พร้อมกับแลกเป็นตำลึงทองและตำลึงเงินสำหรับค่าใช้จ่ายในตลาดวันนี้“ท่านพ่อขอรับข้าอยากสร้างบ้านใหม่” ซานหลงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไร้วี่แววของการลังเลในสิ่งที่ตนเองเอ่ยวาจาออกไป“บ้านใหม่งั้นหรือ” นายท่านเปั่ย หันมามองลูกเขยของตนเอง เมื่อได้ฟังที่ซานหลงเอ่ยออกมา จะบอกว่ารู้สึกตกใจก็ใช่แต่ที่น่าแปลกไปกว่านั้นคือ รู้สึกดีใจที่บุตรเขยคนนี้ในที่สุดก็กล้าตัดสินใจลงมือกระทำการต่างๆ มากขึ้นเพื่อครอบครัวของตนเอง“ขอรับ ข้าคิดว่าตอนนี้ครอบครัวเราพอจะมีเงินเพียงพอแล้วขอรับ ท่านพ่อคิดว่าอย่างไร”“ข้าจะว่าอะไรเจ้าได้ สิ่งที่เจ้าทำนะ มันดีอยู่แล้วอาซาน” นายท่านเปั่ยเอ
