อวดแล้วยังมีความยินดีที่อยากจะให้เถ้าแก่ร้านไม้ ซึ่งเป็นเพื่อนได้รู้ถึงความยากดีมีจนที่ดีขึ้นของตนเอง“อ่อๆ คนข้างหลังเจ้างั้นรึ” เถ้าแก่ชี้มาทางข้าและท่านพ่อ“ใช่แล้วนี้ ลูกเขยข้าชื่อว่าอาซาน ส่วนเด็กน้อยด้านหลังคืออาจิน”“สวัสดีขอรับท่านลุง/สวัสดีเจ้าค่ะท่านตา”“อ่าๆ ดีๆ เรียกข้าว่าท่านปูั่ซื่อเฉิน ก็เถ้าแก่ซื่อเฉินเถิด งั้นเจ้ามีแปลนบ้านที่จะสร้างหรือยัง”“ข้ายังไม่มีเลย เจ้ามีแบบให้ข้าเลือกหรือไม่”ร้านของเพื่อนท่านตาจะเป็นร้านที่รับออกแบบและสร้างบ้าน โดยราคาจะคิดรวมวัสดุและค่าแรงแล้ว แต่หากมีแบบบ้านมาให้ก็จะพิจารณาไปอีกแบบนอกจากนี้วัสดุและคุณภาพท่านตาบออกว่า เหมาะสมกับราคาและคุณภาพงานที่ได้แน่นอน“ตั้งตาเจ้าขา ข…ข้าขอวาดได้หรือไม่ ข้าอยากวาดแบบแปลนเจ้าค่ะ” ข้าอยากออกแบบบ้านหลังใหม่จริงๆ นะ“งั้นหรือได้ๆๆ”“เพ้ยยย…ทำไมเจ้าถึงให้หลานเจ้าเป็นคนออกแบบเองล่ะ” เถ้าแก่เอ่ยออกมาทันทีที่ท่านตาตกลงกับข้า“ไม่เป็นไรหรอก ไว้เดี๋ยวถ้านังหนูวาดไม่สวยหรือแบบไม่ดี เจ้าก็เอาแบบมาให้ข้าเลือกใหม่ก็ได้” ท่านตาท่านไม่ได้ไว้ใจข้าจริงๆนี่น่า หึยย“ท่านตาเจ้าขาหลานเตรียมแบบมาด้วยเจ้าค่ะ” ข้ารีบนำกระดาษน้อยๆ ของข้าออกมา“อ้าว จินเออร์ เจ้าเตรียมมาตอนไหนตาไม่เห็นรู้เลย”“ฮ่าๆๆ หลานเตรียมไว้นานแล้วเจ้าค่ะ หลานลองวาดๆ ดู ตั้งแต่ก่อนออกจากที่บ้านเก่ามา หลานได้ขโมยกระดาษกับพู่กันของท่านอามามาลองเขียนดูและเก็บไว้ยังไม่ไ
