้วยน้ำเสียงเรียบเฉย จากนั้นท่านแม่ก็หันมามองหน้าข้า“ว่าอย่างไรหรือจินเออร์”“ท่านย่าไม่ได้ให้เงินมาเจ้าคะ…. แต่ท่านพ่อตัดขาดกับตระกูลแล้วเจ้าคะ”“ห๊ะ เจ้าว่าอย่างไรนะจินเออร์ มันมิใช่เรื่องที่ควรนำมาล้อเล่น ลูกรู้หรือไม่ ย้ำให้แม่ฟังอีกทีได้หรือไม่”“ท่านพ่อตัดขาดจากตระกูลแล้วเจ้าค่ะ” ท่านฟังชัดๆ นะเจ้าคะท่านแม่ ท่านอย่าเป็นลมไปก่อนนะเจ้าคะ“ดีๆ ดีจริงๆ อึก อืออ จินเออร์ พวกเราเป็นอิสระละหรือ” อ้าววว ท่านแม่ร้องไห้เพราะดีใจเฉยเลย“เจ้าค่ะท่านแม่ พวกเราไม่ต้องอยู่ในบ้านนั้นอีกต่อไปแล้ว” ข้าค่อยๆ เดินเข้าไปกอดปลอบท่านแม่ให้หยุดร้องไห้ท่านแม่กอดข้าร้องไห้อย่างดีใจ ก็แน่ละ ถึงท่านแม่จะกตัญูแค่ไหน แต่ถ้าต้องทนเห็นข้าโดนรังเกียจและใช้งานอย่างข้ารับใช้ ก็ทนไม่ได้แน่นอน“อืม แย่จริงเชียว แม่นี่ร้องไห้เหมือนเด็กไปได้ แล้วพ่อของเจ้าละไปไหน” หลังจากที่ท่านแม่ตั้งสติได้ก็พยายามเช็ดน้ำตาออกไปและถามหาท่านพ่อ“ท่านพ่อไปเบิกเงินมาจ่ายค่ารักษาเจ้าค่ะท่านแม่”“แพงหรือไม่”“สองตำลึงเงินเจ้าค่ะ”“เจ้าว่าอะไรนะ ทำไมถึงแพงอเช่นนั้นละจินเออร์”ท่านแม่ตกใจจนหน้าซีดคล้ายจะสลบไปอีกรอบแต่ท่านแม่ ท่านลืมหรือ เรามีเงินแล้วนะเจ้าคะท่านจะมาตกใจแรงขนาดนี้ไม่ได้“รวมค่าที่พักค่ายาของท่านแม่และข้าด้วยเจ้าค่ะ”“หืม คงเป็นเช่นนั้น เพราะโรงหมอแห่งนี้ แม่เคยได้ยินมาว่ามีความยุติธรรมต่อผู้ยากไร้”“เจ้าค่ะ ท่านแม่พักผ่อนต่อดีหรือไม่เ
