“เดี๋ยวก่อนอาซาน ข้าอยากให้เจ้าไตร่ตรองดีๆหากเจ้าไป เจ้าจะไม่ได้เงิน แม้แต่อีแปะเดียวหรือสมบัติใดสักชิ้น” เจียซ่งเอ่ยออกมาเจียซ่งเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง มิสามารถบ่งบอกอารมณ์ใดๆ ได้ในตอนนี้ เพียงแต่ลึกๆ แล้วเจี่ยซ่งเองก็มิอยากให้บุตรชายที่ตนเองเลี้ยงมาจนเติบใหญ่ตัดสินใจทำเช่นนี้แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น การขัดใจภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากของตนเองก็มิอาจทำได้เช่นเดียวกัน‘ท่านปูั่ ท่านใจดำกว่าที่ข้าคิดไว้อีกนะเจ้าคะ’ เจี่ยจินได้แต่หันไปมองตามประโยคนั้นพร้อมกับนิ่งไป“ขอรับ…ท่านพ่อ”ซานหลงเอ่ยตอบรับกลับไปโดยน้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้น มีความเบาและสะอื้นเล็กน้อย นอกจากความเสียใจและชินชากับความโหดร้ายที่ได้รับแล้ว ก็มิได้ต่อรองอันใดออกไป“ดี ดี ดี งั้นเจ้าก็ไสหัวออกไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้”เจียซ่งเอ่ยออกมาพร้อมกับชี้ไปยังหน้าของซานหลงด้วยความมิคิดว่าบุตรชายอย่างซานหลงที่ตลอดเวลาเคารพตนและภรรยามาตลอดจะเอ่ยเช่นนั้นมือที่ถือไม้เท่าสั่นเทาอย่างห้ามมิอยู่พร้อมกับอารมณ์ที่โกรธพุ่งทะลุออกมาทันที‘เยี่ยม ม มมม ท่านพ่อ ท่านเด็ดขาดมาก ในที่สุดข้าจะได้ออกไปจากบ้านนี้สักที’“ท่านพ่อขอรับ ท่านใจเย็นๆ เถอะ อย่าเพิ่งไล่น้องรองเลย” ท่านลุงใหญ่เจียซิงเอ่ยออกมา พร้อมกับเดินไปและทำท่าจะคุกเข่าต่อหน้าเจี่ยซ่งเพื่อขอร้อง“ท่านพี่ คิดมิถึงว่าท่านจะดีกับข้าจริงๆ” ซานหลงที่เห็นว่าสุดท้ายแล้ว พี่ชายของตนเองยื่นมาเข้ามาช่วยเหลือให้
