จึงเผลอใจซาบซึ้งและเข้าไปประคองตัวไว้มิอาจให้พี่ใหญ่ของตนเองต้องมาทำเรื่องเช่นนี้แทนตนเองเพียงแต่ความซาบซึ้งนั้นคงอยู่ได้มินานนักเจียซิงหันมามองซานหลงเพียงชั่วครู่คล้ายคนกำลังตัดสินใจ แล้วหันไปพูดกับบิดาตนเองต่อ“ท่านพ่อ ถ้าน้องรองแยกบ้าน ใครจะเป็นคนทำไร่ทำนาละขอรับ ข้าก็ต้องไปทำงานที่อำเภอ ส่วนเมียข้าก็ต้องคอยดูแลอาหานบุตรชายของข้านะขอรับ”ฉึก“ใช่ขอรับท่านพ่อ ข้าไม่ทำนะขอรับ มันเหนื่อย”ท่านอาเล็กเจียเซียงบ่นออกมาเช่นกันฉึก“หรือเจ้าจะยอมเสียเงิน หนึ่งตำลึงของพวกเจ้าให้เจ้ารองละ เจ้าใหญ่ เจ้าเล็ก” เจียซ่งที่แม้จะเห็นด้วยกับความคิดของบุตรชายทั้งสอง เพียงแต่เงินหนึ่งตำลึงนั้นก็มิใช่น้อยๆ ที่จะยอมให้เสียไป และความเก่งกาจที่อยากจะโผบินของเจ้านกกระจอกตนนี้ มันอยากจะทำให้เจียซ่งสั่งสอนเสียบ้าง“ไม่/ไม่ ขอรับ” ท่านลุงใหญ่และท่านอาเล็กเจียเซียงเอ่ยปากออกมาพร้อมกัน‘พวกท่านพร้อมใจกันตะโกนออกมา อย่างกับว่าที่ผ่านมาท่านพ่อข้าไม่เหนื่อยเลย แล้วเงินหนึ่งตำลึงครอบครัวข้าก็เป็นคนหามานะ’“หึหึ” ข้าซานหลงผู้นี้คงคิดไปเองฝั่ายเดียวจริงๆและเพียงแค่พริบตาเดียวเท่านั้น รอยยิ้มหยันริมฝีปากจากซานหลง ทำให้เจียซ่งอดทนมิไหวพร้อมสั่งการบุตรชายตนเองออกไปทันที“งั้นเจ้า ไปตามเฒ่ามู่มา ร่างหนังสือแยกบ้านซะ”เจียซ่งเอ่ยออกมา“ขอรับท่านพ่อ” เจียซิงที่เห็นว่าทำอันใดมิได้แล้วจึงได้แต่เอ่ยปากรับคำและเดินคอตกออกไปหลังจากนั้น
