เจียฮูหยินที่เห็นว่าใกล้ยามเฉิน (เวลา 07.00-08.59 น.) แล้ว อาหารยังไม่มีขึ้นโต๊ะ ด้วยความโมโหที่หันไปทางใดก็มิเจอคนใด จึงรีบเดินไปทางห้องพักของซานหลงและครอบครัวทันที“ปัง ปัง ปัง”เสียงเท้าถีบประตูดังขึ้นมาจากหน้าห้องของซานหลง“ไอ้พวกตัวไร้ประโยชน์ คิดแต่จะนอนกินบ้านกินเมืองหรืออย่างไร” เจียฮูหยินตะโกนออกมา หลังจากเดินมาถึงหน้าห้องแล้วเห็นว่าประตูห้อง ยังคงโดนล๊อคจากคนด้านใน“นอนจนฟั้าสว่างแล้ว ยังไม่พออีกรึไง ตื่น ตื่น ได้แล้วเจ้าพวกตัวขี้เกียจ” สะใภ้ใหญ่ที่ได้ที จึงผสมโรงลงไปด้วย“ปัง ปัง บอกให้ตื่นไง ถีบประตูมันเข้าไปสะใภ้ใหญ่จนกว่าจะมาเปิด” เจียฮูหยินตะโกนออกมาดังลั่นบ้านส่งผลให้คนภายในบ้านในตอนนี้เดินมารวมตัวกัน หน้าห้องของซานหลง‘โอ๊ยจะมาถีบประตูอะไรกันหนักหนา คนจะนอนจะถีบให้มันพังไปเลยรึไงกันเนี่ย’ เจี่ยจินที่ตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงจึงโวยวายในใจ“เอี๊ยดดด”// พร้อมกับเปิดประตูออกมาและปิดประตูกลับไปเบาๆ เพื่อไม่ให้ส่งเสียงดังไปถึงคนที่นอนอยู่ด้านใน“ท่านย่า ท่านปั้าสะใภ้ มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ”เจี่ยจินเอ่ยออกไปพร้อมกับทำหน้าสลด ตอนแรกกะว่าจะไม่เปิดแล้ว แต่…ประตูน่าจะพังก่อนพอดี“ถ้าไม่มีอะไร ข้าจะมาเคาะห้องพวกเจ้าให้เสียเวลาทำไม ถามสิ่งใดโง่ๆ เสียจริงๆ” เจี่ยฮูหยินตอบกลับไปทันที“มารดาของเจ้าที่อยู่ใด ทำไมไม่ออกไปทำอาหารให้พวกข้า” สะใภ้ใหญ่เอ่ยออกมาพร้อมทำท่าจะเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อสำรวจ
