หามารดาของข้า“ท่านแม่ไม่สบายเจ้าค่ะ ท่านย่า” เจี่ยจินตอบคำถามของท่านปั้าสะใภ้ใหญ่เพียงแต่หันไปสบตากับท่านย่าของนางแทน“ลูกไม้เสียจริง หึ” สะใภ้ใหญ่เอ่ยขึ้นมากลางคันเพียงแค่นั้น สีหน้าของท่านย่าที่ไร้ความเมตตาอยู่แล้ว ยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธมากขึ้น“ไม่ต้องมาเสแสร้งต่อหน้าข้า หึ โดนไปแค่นั้นไม่ตายหรอก ไปบอกให้มันลุกขึ้นสะใภ้ใหญ่”“เจ้าคะท่านแม่”สะใภ้ใหญ่ตอบรับทันทีพร้อมกับเดินไปกราชากแขนของข้าให้พ้นจากหน้าประตูและเดินตรงดิ่งไปหาท่านแม่ที่กำลังนอนซมเพราะพิษไข้เจี่ยจินที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปขวางหน้าท่านแม่ของตนทันที ส่วนคนอื่นๆ ที่ตื่นขึ้นมาก็ทำเพียงยืนอยู่ด้านนอก เพื่อชื่นชมเรื่องสนุกเท่านั้น“อย่าแตะท่านแม่ของข้านะ ท่านแม่ไม่สบายอยู่นะเจ้าค่ะท่านย่า”หลังจากเจี่ยจินเอ่ยจบ หลินเหมยมารดาของเจี่ยจินก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน เพียงแค่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ก็ทำให้รับรู้ได้ว่า ตนเองได้สร้างปัญหาใหญ่ไว้เสียแล้ว“อืม อืออ ท่านแม่ สะใภ้ใหญ่ ข้าไม่ไหวจริงๆ เจ้าคะ ข้าขอนอนพักได้หรือไม่” หลินฮูหยินเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรงพร้อมน้ำเสียงที่แหบแห้ง“ท่านแม่เจ้าขา ดื่มน้ำก่อนนะเจ้าคะ” ข้าประคองแก็วน้ำไปให้ท่านแม่เพราะท่านแม่เสียงแหบแห้งมากน่าจะเพราะพิษไข้“ขอบใจเจ้ามาจินเออร์”“ค่อยๆ ดื่มนะเจ้าคะ”“อ๊ะ โอ้ยยย” // ระหว่างที่ข้าช่วยประคองแก็วน้ำท่านแม่อยู่นั้น ข้าก็โดนท่านย่ากราชากแก้วน้ำออกจากมือจนน้ำหกลงพื้น“
