กิน กิน กิน วันๆ ไม่ทำอะไร ตื่นมาก็กิน พวกข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย ลุกขึ้นมาก็ดีแล้ว มาทำอาหารให้พวกข้ากินซะทีนังตัวดี” เจียฮูหยินที่ทนมองสถานการณ์ความรักความห่วงใยตรงหน้าไม่ไหวแล้วเอ่ยออกมา“ท่านแม่เจ้าคะ ข้าขอร้องเถอะ ขอข้าพัก…”พูดยังไม่ทันจบประโยค หลินฮูหยินก็ถูกขัดด้วยประโยคถัดไปของแม่สามีแทบจะทันที“ได้ ถ้าเจ้าอยากพัก แต่นางเสี่ยวจินต้องไปทำงานแทน” เจี่ยฮูหยินเอ่ยขึ้นมา‘อ้าวไหงหันมาทางข้าได้ล่ะ’ ซวยแล้วมั้ยละตัวข้า“ต่ะ… แต่ ข้าเจ็บมือเจ้าคะ” เจี่ยจินเอ่ยออกมาอย่างน่าสงสาร‘ขนาดข้าเจ็บที่มือยังไม่เว้นเลยหรือ ไม่มีทางซะหรอก’“ไป ถ้าแกไม่ไป แม่แกต้องต้องไปทำแทน” ท่านปั้าสะใภ้ใหญ่เดินมากราชากแขนเจี่ยจินอีกรอบ‘กราชากไปกราชากมา เจ็บนะเว้ย’เจี่ยจินพยายามยื้อเวลา เพื่อให้ท่านพ่อของนางที่ออกไปทำงานตั้งแต่ยามอิ๋น (03.00-04.59) จนตอนนี้ก็ยามเหม่า(05.00-6.59) แล้วกลับมาเห็น‘ท่านพ่อต้องได้เห็นเหตุการณ์เหล่านี้ จะได้ตัดสินใจได้สักที ท่านพ่อ ถ้าท่านไม่เลือก ข้าจะพาท่านแม่หนีไปจากท่านซะ’“ท่านย่าเจ้าขา แต่ท่านพ่อบอกข้าว่าให้ท่านแม่กับข้าพักนะเจ้าคะ”“หน๊อยยยย นางตัวดี เดี๋ยวนี้ เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้าแล้วรึ” เจี่ยฮูหยิน ตะคอกกลับไป“เปล่านะเจ้าคะ แต่ท่านแม่ไม่สบายเพราะพิษไข้ส่วนข้าก็เจ็บมือเจ้าค่ะท่านย่า” ข้าพูดพร้อมกับยื่นมือออกไปให้ท่านย่ามอง“อย่ามาทำตัวอ่อนแอนางสารเลวน้อย” สะใภ้ใหญ่เอ่ยออกมา‘คำก็สารเล
