วน้อย สองคำตัวไร้ประโยชน์ ไม่มีคำเรียกดีๆ กว่านี้แล้วหรือ’เมื่อเห็นว่าทั้งหลินฮูหยินและเจี่ยจิน มิมีใครออกมาเสียที จึงทำท่าจะเดินเข้าไปกราชากแขนให้ทั้งคู่ออกมาทำงานด้วยอารมณ์โมโห“อย่าทำร้ายแม่ข้าเลยเจ้าค่ะ” ข้ารีบเอาตัวเข้าไปขวางท่านย่าและท่านปั้าสะใภ้ไม่ให้เข้าไปทำร้ายท่านแม่ของข้าทันใดนั้นหางตาข้าก็หันไปเห็นท่านพ่อเดินเข้ามาพอดี สำเร็จ ข้ายื้อเวลาได้แล้วท่านพ่อท่านรีบเดินหน่อยข้าจะไม่ไหวแล้ว“ถอยไป นางตัวไร้ประโยชน์”ท่านปั้าผลักข้าจนล้มลงไป มือของข้าไถลไปกับพื้นจนเลือดซึมออกมา“จินเออร์ลูกพ่อ”และในที่สุด…ซานหลงบิดาของเจี่ยจินก็กลับมาทัน“ท่านพ่อเจ้าขา อือๆ ข้าเจ็บ ข้าเจ็บมากๆ เลย”ออสการ์ต้องเข้าแล้วมั้ย ข้าพูดเลย“ท่านแม่ พี่สะใภ้ พวกท่านมาทำอะไรที่ห้องของข้าขอรับ” ท่านพ่อหันไปถามท่านย่าพร้อมกับกอดข้าไว้“หึ มาแล้วหรืออาซาน ข้าก็มาตามเมียเจ้าไปทำกับข้าวนะสิ นอนจนตะวันโผล่แล้ว ยังไม่พอ” เจี่ยฮูหยินที่กำลังโมโหเอ่ยออกไปเสียงดังมิสนแล้วว่าจะเป็นผู้ใดเป็นคนถาม“แต่อาหลินปั่วยนะขอรับท่านแม่” ซานหลงเอ่ยด้วยเสียงอดกลั้น“มันจะปั่วยอะไรขนาดนั้น แค่หัวแตก นิดๆหน่อยๆ ทำมาเป็นเสแสร้ง”“ใช่เจ้าค่ะท่านแม่” สะใภ้ใหญ่เอ่ยสนับสนุน“แต่พี่สะใภ้ก็เข้าครัวได้นะขอรับ ทำไมถึงไม่ทำไปก่อนละ รออาหลินหายแล้วเดี๋ยวนางก็กลับมาทำเองนะขอรับ”“ไม่ได้ มันเป็นหน้าที่ของนางหลินเหมย ไม่ใช่หน้าที่ข้า น้องรองจะพูดแบบนี้ไม่ได
