หลังจากที่เถ้าแก่เอาสมุนไพรไปชั่งแล้วปรากฏว่าทั้งหมดได้…..“อาซานทั้งหมดก็เป็นแปดสิบตำลึงทอง แต่ตามที่ข้าพูดไปข้าให้เจ้าเพิ่มอีกยี่สิบตำลึงทอง เป็นหนึ่งร้อยตำลึงทอง พอใจเจ้าหรือไม่” เถ้าแก่หลิง เมื่อชั่งเสร็จจึงถามออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ในราคาที่ได้เสนอไปเนื่องจากกลัวเป็นอย่างยิ่งว่าอีกฝังจะมองว่าตนเองกดราคาและไม่ขายสมุนไพรนี้ให้เพียงแต่ในขณะนี้นั้น ทั้งซานหลงและภรรยาต่างนิ่งและอึ้งไปแล้ว“……” ท่านพ่อ“……..” ท่านแม่ก็คงเป็นข้าอีกตามเคย ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านไม่รับเงินหรือไร มัวแต่อาปากค้างอยู่ได้ แต่มิเป็นไรข้าเจียจินผู้นี้ยินดีรับแทนอย่างยิ่ง ฮี่ ๆ“ยินดีเจ้าค่าาาาาาาา” จินเออร์เอ่ยตอบกลับไปด้วยใบหน้าทะเล้น“อ๊ะ จินเออร์อย่าเสียมารยาทลูก ขอโทษเถ้าแก่ด้วยขอรับ” ซานหลงรีบเอ่ยออกมาทันที พร้อมทั้งดึงบุตรสาวที่เดินไปด้านหน้าให้กลับมายืนเคียงข้างมารดาของนางทันที‘เหอะ’ ข้าเสียมารยาทตรงไหนก็พวกท่านมัวแต่ยืนตัวแข็งทื่อกันเองนี่นา“ไม่เป็นไรๆ น่าเอ็นดูจริงๆ” เถ้าแก่หลิงเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าตนเองอาจเป็นสาเหตุให้เจ้าเด็กน้อยน่าเอ็นดูผู้นี้ โดนดุก็เป็นได้‘ข้าก็คิดแบบท่านเจ้าค่ะ ข้าน่ารักจะตายไป’ จินเออร์ที่ได้ยินจึงได้แต่คิดในใจและพยักหน้าอย่างเห็นด้วยออกไป“ว่าอย่างไรเล่า สรุปเจ้าจะรับเป็นตำลึงหรือตั๋วเงินดีล่ะ” เถ้าแก่หลิงเอ่ยถามออกไปอีกครา“รับเป็นเงินอีแปะ หนึ่งร้อย อีแปะ กับตำลึงเงินห้า ตำลึงเงิน
