ขอรับ ที่เหลือรบกวนออกเป็นตั๋วเงินขอรับเถ้าแก่” ซานหลงเอ่ยออกไปอย่างรอบคอบเท่าที่ตนเองจะคิดได้ในตอนนั้น“ดีๆ ไปจัดการมาหลงจู๊ ” เถ้าแก่หลิงรีบให้หลงจู๊ออกไปจัดการเรื่องเงินเมื่อคิดได้อีกหนึ่งเรื่องสำคัญ นั่นคือการเก็บเงินซานหลงที่เห็นว่าเถ้าแก่หลิงมิได้โกงเงินสมุนไพรของตนเอง จึงกล้าที่จะเอ่ยบางประโยคออกมา“เถ้าแก่ขอรับ สำหรับตั๋วเงินข้าว่าจะนำไปฝากไว้ที่โรงรับฝากเงินขอรับ” ซานหลงเอ่ยออกมาอย่างเกรงใจ“ดีๆ ความคิดดี”เถ้าแก่หลิงที่ตอนนี้กำลังนำน้ำตาลก้อนมายั่วข้า รีบเอ่ยออกไปแล้วหันมาเล่นกับข้าต่อความคิดท่านพ่อข้า ดีตามที่เถ้าแก่พูดจริงๆ นั่นแหละ ข้าแทบอยากตะโกนออกไปทันทีที่ท่านพ่อพูดจบน้ำตาลูกจะไหลเจ้าค่ะ“มาๆ แม่หนูน้อยมานั่งกินขนมกับข้าดีกว่า” เถ้าแก่ท่านล่อลวงข้าด้วยขนมหรือเปล่าเนี่ย“เจ้าค่ะเถ้าแก่” มีคนมาให้อ้อน มีหรือข้าจะไม่ยินยอม อิอิ“ไม่เอาๆ เรียกใหม่สิ ท่านปูั่”ข้าหันไปมองหน้าท่านพ่อท่านแม่เป็นเชิงการขออนุญาต เมื่อเห็นว่าท่านพ่อท่านแม่ไม่ว่าอะไร ข้าก็จัดการอ้อนว่าที่ท่านปูั่คนใหม่ทันที อย่าให้เสียของ ข้าอ่านนิยายมา ข้าจำได้ ฮี่ ๆ“เจ้าค่าท่านปูั่ จินเออร์หิวเจ้าค่าาา” มารยามีเท่าไหร่ ข้าคนนี้จะงัดมันออกมาใช้ให้หมด ไม่รู้ว่าจะมีคนร่ำรวยมาให้ข้าออดอ้อนอีกเมื่อไหร่“ฮ่า ๆ ดีๆ เด็กคนนี้ เอาๆ นี้ ขนมเซาปิง ปูั่ไม่ได้เตรียมของดีๆ ไว้ต้อนรับเจ้าเลย”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” อืออ ขนม ตั้งแต่ข้า
