เกิดมาก็ไม่เคยได้กินขนมอร่อยๆ แบบนี้เลย ข้าอยากลองกินมานานแล้ว ย้อนมายุคอดีตทั้งที ข้าต้องได้กิน“เลี้ยงง่ายจริงเชียว เจ้าตัวเล็กนี้” พร้อมกับลูบหัวข้าไปด้วย และนั่งพูดคุยกับท่านพ่อท่านแม่ข้าต่อไประหว่างรอเงินที่ได้จากการขายสมุนไพรและไม่นานนัก เงินทั้งหมดได้ถูกนำมามอบแก่ท่านพ่อของข้า“เถ้าแก่ขอรับ เช่นนั้นพวกข้าขอตัวก่อนดีกว่าขอรับ มีธุระต้องไปจัดการต่ออีก” ซานหลงที่เห็นว่าเมื่อได้เงินมาแล้ว จึงเอ่ยออกมาอย่างเกรงใจและเกรงกลัวว่าทางบ้านจะรอแล้วจะเกิดปัญหาตามาอีก เอ่ยขึ้น“ได้ๆ จินเออร์อย่าลืมมาเยี่ยมปูั่บ้างนะ” เถ้าแก่หลิงเอ่ยออกมาอย่างอาลัยอาวรณ์เสียมิได้เพียงแต่ ท่านจะอาลัยอาวรณ์ข้าขนาดนี้ไม่ได้เถ้าแก่ ข้าเจอท่านแค่แปั๊บเดียวเอง ก็เข้าใจได้นั้นแหละเนอะ ข้าน่ารักขนาดนี้ แก้มแดงๆ เนื้อตัวก็สะอาดสะอ้าน แถมตัวข้ายังเล็กน่าทะนุถนอมเช่นนี้ ข้าเข้าใจได้นะ อิอิ“ได้เจ้าค่ะท่านปูั่” จินเออร์เอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ้อน“เจ้ากันเหมือนกันอาซาน หลังจากนี้พาจินเออร์ตัวน้อยมาเยี่ยมข้าบ้างละ แล้วก็อย่าลืมเอาสมุนไพรดีๆ มาขายข้าอีก” เมื่อคุยกับจินเออร์เสร็จจึงหันมาสั่งความกับซานหลงอีกครา“ขอรับเถ้าแก่ ข้าจะมาขายให้ท่านแน่นอน” ซานหลงที่เห็นได้ถึงความจริงใจอันมากล้นของเถ้าแก่ ก็มิได้คิดอันใดมาก ได้แต่เอ่ยตกลงไป“ดีๆ ไปเถอะ เดี๋ยวจะกลับไม่ทัน ฟั้าจะมืดเสียก่อน”“ลาก่อน เจ้าค่ะท่านปูั่” ข้าถือโอกาสทำแต้มซักห
