น่อย เลยกระโดดหย่องๆ หน้าร้านอีกรอบเพื่อบอกลาท่านปูั่ อิอิโดยท่านพ่อได้นำเงินไปฝากที่โรงฝากเงินจ้าวเซี่ยเหวิน ที่ท่านปูั่หลิงแนะนำมาตอนคุยกัน เป็นเงินทั้งหมด99 ตำลึงทอง4 ตำลึงเงิน900 อีแปะข้าแอบคิดว่า ทำไมท่านพ่อถึงไม่นำเงินทั้งหมดไปให้ท่านย่านะ แต่ดีแล้วละ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่นละครเรื่องเงินๆ ทองๆ อีกเรื่อง หัวข้าจะปวด แค่ให้คิดไปถึงเรื่องการแยกบ้านก็ไม่ไหวละหลังจากนั้นท่านพ่อท่านแม่ก็ซื้อข้าวสารอาหารแห้งที่จำเป็นไป จากเงินที่ได้มา5 ตำลึงเงิน100อีแปะ ท่านแม่ยังได้รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับข้า โดยการซื้อเสื้อหนาว ข้าดีใจมากๆ เลยละ เพราะยุคจีนโบราณโคตรหนาวเลยหลังจากนั้น ท่านพ่อเห็นว่าค่ำมืดเริ่มไร้แสงตะวันแล้ว จึงได้จ้างเกวียนให้ไปส่งถึงในหมู่บ้าน พวกข้ามาถึงตอนนี้ก็ปาไปปลาย ยามซวีแล้ว เมื่อเดินมาถึงบ้าน ก็เจอท่านย่าและครอบครัวยืนรอรับอยู่ ด้วยสีหน้าห่วงหาหึหึ“พวกเจ้า ไสหัวไปไหนกันมา” โหหห ท่านย่า ใช้คำว่าไสหัวเลยหรือ ท่านโหดมาก“พวกข้าไปเข้าปั่าและขายของปั่ามาขอรับ” ท่านพ่อที่เห็นสีหน้าของท่านย่ารีบเอ่ยตอบกลับไป“ทำไมถึงกลับกันดึกขนาดนี้ คิดจะไม่ให้ข้ากินข้าวกินปลางั้นหรือ” ท่านย่าเอ่ยออกมา โดยมีลูกน้องยืนผงกหัวตามต้อย ๆเอ้าาาา มายืนรอขนาดนี้ ข้าว่าแล้วต้องไม่ปกติ แต่ก็ดี จะได้เริ่มแผนต่อไป“ข้าเปล่าคิดเช่นนั้นนะขอรับท่านแม่” ท่านพ่อตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนให้เชื่อในสิ่งที่ตนเองพูดออกไป
