จ้าคะ จะได้หายไวๆ”“ได้ๆ แม่เชื่อฟังเจ้า” หลินเหมยเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มบางเบาที่เกิดขึ้นจากความสบายใจในรอบหลายปีมานี้“ข้าจะนั่งตรงนี้ ที่นี้ นิ่งๆ ไม่ไปไหนเลยเจ้าคะ” ข้ารีบตอบออกไป“จินเออร์ พ่อกลับมาแล้ว ส่วนนี่ขนมของเจ้า แต่ทานข้าวก่อนนะลูก พ่อซื้อข้าวมาให้เจ้า”“ท่านพ่อ ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้ารักท่านพ่อมากๆเลย”“เจ้านี่นะ…” เจ้านี่น่ะ ประจบเก่งจริงเชียวใช่มั้ยละท่านพ่อ อิอิ“ท่านพ่อทานหรือยังเจ้าคะ” ก่อนที่ข้าจะกินก็หันไปถามท่านพ่อก่อน“ทานแล้วๆ เจ้าทานเลย แล้วนี่แม่ของเจ้าฟืนหรือยัง พ่อซื้อโจ๊กมาด้วย เผื่อแม่ของเจ้าฟืนจะได้กินของดีๆบำรุงร่างกายแม่เจ้า” ซานหลงเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มที่กว้างมาก มากเสียจนหากคนอื่นมาเห็น คงคิดว่ามีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเป็นแน่“ฟืนแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ แต่ดูเหมือนยังเพลียอยู่ท่านแม่เลยทานยาแล้วหลับไปแล้วเจ้าค่ะ”“แล้วแม่ของเจ้ารู้เรื่องหมดแล้ว”“เจ้าค่ะ ข้าเล่าให้ฟังหมดเลย ท่านแม่ดูคล้ายจะดีใจนะเจ้าคะ” ข้าพูดไปพลางสังเกตสีหน้าของท่านพ่อไปพลาง“อืม งั้นหรือ…เช่นนั้นก็ดีแล้ว”“งั้นเดี๋ยวเจ้ากินเสร็จเราไปโรงเตี๊ยมกันเถอะ พ่อจองห้องพักของโรงเตี๊ยมจินหู่ไว้แล้วลูกจะได้พักผ่อน”“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ”หลังจากที่ท่านแม่ออกจากโรงหมอในตัวอำเภอแล้ว ท่านพ่อก็ได้เช่าเกวียนวัวราคาคนละสามอีแปะเพื่อที่จะนำท่านแม่และข้ากลับไปยังหมู่บ้านซ่านหยางท่านพ่อบอกว่าหมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านของท่านแม่ท่านแม่
