รมดาๆ อย่างพวกเรามีพลังภายในมากนักแต่ช่างมันก่อนละกัน ตอนนี้เรื่องปากท้องสำคัญที่สุด เมื่อมาถึงหมู่บ้านซ่านย่าง ชาวบ้านต่างออกมามุงดูเกวียนที่กำลังบังคับเข้าไป“ตาเฒ่า ออกไปดูสิใครมาหน้าบ้าน”“เออๆ เจ้าไม่ออกไปล่ะ”“ข้ากำลังเก็บผัก เจ้าออกไปหน่อย มัวแต่นั่งพักอยู่ได้นานสองนาน”“จ๊ะๆ ข้าไปเองยัยแก่”“ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าหลินเออร์เองเจ้าค่ะ”“หลินเออร์ หลินเออร์เจ้าจริงๆ หรือ ยัยแก่ มาเร็วๆ มาหน้าบ้าน” ท่านตาตะโกนเรียกท่านยายเสียงดังไปถึงหลังบ้าน“เสียงดังโวยวายอะไรตาเฒ่า แล้วเรียกข้ามามีอะไร”“เจ้าก็ลองเงยหน้ามองไปรอบๆ ดูสิ”“ท่านแม่เจ้าขา อึก อืออ” ท่านแม่เดินเข้าไปกอดท่านยาย“จะ…เจ้าเองหรือ หลินเออร์ บุตรสาวของแม่”ท่านยายพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“เจ้าค่ะท่านแม่ ส่วนนี่จินเออร์และสามีของข้าเจ้าค่ะ”“ข้าน้อยซานหลงขอรับ ท่านพ่อตาท่านแม่ยาย ขออภัยที่ข้าอกตัญูเถอะขอรับ” ท่านพ่อคุกเข่าลงไปตรงหน้าท่านตาท่านยาย“ไม่เป็นไรๆ ลุกขึ้นเถอะ”“จินเออร์คารวะท่านตาท่านยายสิลูก”“ท่านตาจินเออร์คารวะเจ้าค่ะ /ท่านยายจินเออร์คารวะท่านยายเจ้าค่ะ”“ดีๆ จินเออร์โตแล้วหรือนี่”“แล้วทำไมขนอะไรกันมาเยอะแยะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”“เอ่อคือ…ท่านพ่อท่านแม่เจ้าคะ ข้าขอย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ได้หรือไม่”“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ พ่อกับแม่ไม่เคยคิดว่าเจ้าจะเป็นคนนอก เจ้าคือบุตรสาวของพวกข้า ไปๆ เข้าไปข้างในกันเถอะ กินน้ำกินท่าเสียก่อน”“เจ้าค่ะ /ขอร
