สะใภ้นำหลานข้าเข้าไปรอในห้องโถง”“ขอรับท่านแม่/เจ้าค่ะท่านแม่”หลังจากที่ครอบครัวใหญ่จากไป ท่านพ่อก็หันมากอดข้าและท่านแม่ พร้อมกับบอกขอโทษ แต่มีรึ ข้าจะยอมให้เรื่องมันจบง่ายๆ แบบนี้ท่านพ่อพาข้าและท่านแม่ เข้าห้องไปทำแผลเองและให้ข้าพักผ่อน จากนั้นจึงเดินออกจากห้องและหายไป ข้าสงสัยว่าทำไมท่านพ่อถึงต้องการเงินค่ายาจากท่านย่าอีก ในเมื่อเรามีเงินที่ฝากไว้ แต่ก็นั้นแหละข้าเพลียเกินไปแล้ว ด้วยความที่ท่านแม่และข้าทนฝืนต่อความเจ็บไม่ไหวจึงหลับไปในที่สุด
