้วยเจ้าค่ะ น่าจะหลายอีแปะเชียว” สะใภ้ใหญ่เอ่ยปากยุยงท่านย่าอีกรอบ“พวกสารเลวตัวไร้ประโยชน์พวกนี้ ผลาญเงินของข้าไปขนาดนี้เชียวรึ” เมื่อได้ยินสิ่งที่สะใภ้ใหญ่พูด เจี่ยฮูหยินจึงตะโกนออกมาด้วยความโมโหอีกครา“ไปๆ สะใภ้เล็ก เจ้าไปขนมันมาให้หมด” เจี่ยฮูหยินเอ่ยพร้อมกับชี้ไม้เท้าไปยังสิ่งของเหล่านั้น“เอ่ออ จะดีหรือเจ้าคะท่านแม่”สะใภ้เล็กเอ่ยออกมาอย่างกังวลใจ เพราะมิอยากมีปัญหากับผู้ใดนัก“ดีสิ มีอะไรไม่ดี ไปๆ เจ้าไปขนมา ข้าวสารอาหารแห้งรวมทั้งเสื้อผ้าพวกนั้นด้วย หึ หึ”“เจ้าค่ะ”“ท่านแม่ ข้าให้เงินท่านไปหมดแล้วนะขอรับ ขอเสื้อผ้าไว้ให้ลูกข้าเถอะ จินเออร์ยังไม่มีเสื้อหนาวสักตัวหน้าหนาวนี้ข้ากลัวนางจะทนไม่ไหวขอรับ”“เจ้ารองเจ้าจะอกตัญูต่อข้าเช่นนั้นรึ”‘อกตัญูอะไรกันท่านย่า เงินพวกข้าก็หามาเถอะ’“ท่านแม่ ไม่ใช่นะขอรับ งั้นข้าไม่เอาของก็ได้ แต่ข้าขอเงินนำเมียและลูกไปหาหมอเถอะขอรับ”“ไม่ แผลแค่นี้ พวกมันไม่ตายหรอก ถึงตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า” ท่านย่าเอ่ยออกมา‘ท่านย่าท่านใจดำมาก’ จินเออร์ที่ได้ฟังถึงกับเงยหน้าขึ้นมาและอุทานในใจเบา ๆ“ท่านแม่ขอรับ ได้โปรดเถอะ ข้าขอร้อง”ท่านพ่อขอร้องท่านย่าพร้อมกับโขกหัวลงบนพื้นแข็งๆ เพื่อให้ท่านย่าเห็นใจ แต่ท่านย่าก็ไม่ได้สนใจ เมื่อได้เงินและของไปหมดแล้วก็เดินจากไป ปล่อยให้ท่านพ่อคุกเข่าและร้องไห้เช่นนั้น“ไป เจ้าใหญ่ เจ้าเล็ก เข้าบ้าน เดี๋ยวแม่ทำกับข้าวให้กิน พวกเจ้าด้วย
