ักข้าก็ตัดสินใจปล่อยมือและกระเด็นไปตามแรงเหวี่ยงของท่านปั้า โดยตำแหน่งที่ข้าหมายตาไว้ก็คือ จุดที่มีเศษแจกันแตกอยู่“ผลั๊กกก โอ้ย ยย ยยย อึก อือๆ ท่านพ่อท่านแม่เจ้าขา” โอ้ยย ข้าเจ็บชะมัด ไม่คิดว่ามันจะเจ็บขนาดนี้“จินเออร์ลูกพ่อออ” ท่านพ่อสะบัดแขนท่านลุงและวิ่งเข้ามาหาข้าทันทีที่เห็นข้ามีเลือดไหลออกมา“ท่านพ่อเจ้าขา จินเออร์เจ็บจังเลย ท่านแม่เจ้าขาาอือๆ”“จินเออร์ เป็นอย่างไรบ้างลูก แม่ขอโทษที่ปกปั้องเจ้าไม่ได้เลย”แม้แต่ท่านแม่ที่เจ็บตัวยังพยายามลุกมาหาข้า ส่วนท่านย่านั้น ตกตะลึงไปชั่วครู่ ที่ข้าโดนแจกันบาดจึงละมือจากท่านแม่ไปชั่วขณะ แต่ยังไม่ทันถึงตัวข้า สะใภ้ใหญ่ก็ยื่นมือมากราชากแขนท่านแม่ไว้ อีกครา“ข้าบอกให้หยุด!!! ” ท่านพ่อตะโกนออกมาสุดเสียงทันที ที่เห็นว่าคนของครอบครัวใหญ่ยังไม่ยอมรามือ ทั้งๆ ที่ท่านแม่และข้าบาดเจ็บถึงเพียงนี้และหันไปคุกเข่าขอร้องท่านปูั่ท่านย่า“ท่านพ่อ ท่านแม่ หยุดเถอะขอรับ ข้าผิดเองที่นำเมียและลูกออกไปหาของปั่าและเข้าเมืองไปขาย จึงกลับบ้านดึกดื่นเพียงนี้ เป็นสาเหตุให้พวกท่านไม่ได้ทานอาหาร นี้เงินขอรับ สาม ตำลึงเงินที่ข้าขายมาได้ ข้าขอมอบมันให้พวกท่านหมดเลย ขอร้องละ หยุดเถอะขอรับ”“ดีๆ ขายของได้ไม่คิดจะแจ้งข้า” ท่านย่ายื่นมือไปรับเงินจากท่านพ่อของข้าแต่ปากยังไม่หยุดด่า“ท่านแม่เจ้าค่ะ ดูของที่น้องรองซื้อกลับมาสิเจ้าคะน่าจะหลายตำลึงเงิน ได้ข่าวว่านั่งเกวียนกันกลับมาด
