ออร์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” ท่านพ่อที่ยังยืนอึ้งอยู่ หลังจากได้ยินเสียงข้าจึงรีบหันไปมองท่านแม่ทันที‘ท่านพ่อ ท่านมัวแต่ตกใจหรืออย่างไร เพิ่งเห็นหรืออือ ท่านแม่เลือดออกไปหมดแล้ว’“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพี่” ท่านแม่เอ่ยออกไปเพราะไม่อยากให้มีปัญหา แต่เลือดไหลลงมาถึงหน้าผากแล้วเนี่ยนะ“หน๊อยยย อย่ามาเล่นละคร นางสารเลว ลุกขึ้นมา” ท่านย่าเข้ามากราชากแขนท่านแม่ของข้าเอาล่ะว่ะ เจ็บก็เจ็บ จะได้รู้กันไป ข้าหวังพึ่งท่านละนะ ท่านพ่อ อย่าทำให้ข้ากับท่านแม่เจ็บตัวฟรีๆ เล่าท่านช่วยรักลูกรักเมียหย่อยเถอะ ข้าภาวนาละน่ะ“อย่า า า เจ้าค่ะท่านย่า อย่าทำร้ายท่านแม่ของข้าเลย” ข้าแสร้งตะโกนออกไป พร้อมน้ำตา แล้วเข้าไปขวางท่านย่าจากการชุด กราชากท่านแม่“ถอยไปนางเด็กไร้ประโยชน์” ท่านย่าพยายามดึงข้าออกมาจากท่านแม่ ถ้าข้าไปเปิดดูตอนนี้ ตัวข้าคงเขียวช้ำไปหมดแล้วล่ะ อืออ สวรรค์ ทำไมมันยากแบบนี้“ไม่เจ้าค่ะ ท่านย่าอย่าทำร้ายท่านแม่ข้าเลยนะเจ้าคะ อึก อือ”“ท่านพ่อเจ้าขา ช่วยห้ามท่านย่าที” จากนั้นข้าก็หันไปหาท่านพ่อที่ยืนนิ่งๆ อยู่ตรงหน้าท่านปูั่ ท่านลุงและท่านอา แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น ไม่เพียงเท่านั้นแผนการของข้าต้องดีกว่านี้“ท่านย่าเจ้าขาา อย่าทำร้ายท่านแม่เลยเจ้าค่ะ”“ถอยไปนางเด็กนี้ สะใภ้ใหญ่มาเอาตัวนางเด็กนี้ออกไป ข้าจะสั่งสอน สะใภ้รอง ว่าอย่าคิดมาวางอำนาจชี้นิ้วสั่งคนในตระกูลนี้ พวกตัวไร้ประโยชน์”หลังจากยื้อกันอยู่สักพ
