แก่หลิงเอ่ยไปพลางดีดนิ้วบนเครื่องมือที่คล้ายกับลูกคิดจีนไปด้วยเพื่อคำนวณราคา“อะไรนะขอรับหกตำลึงทอง” ซานหลงเอ่ยออกมาเสียงดังส่วนหลินฮูหยินนั้นที่นั่งฟังอยู่ด้านข้างสามี ถึงกับตกตะลึงและไร้เสียงไปเสียแล้ว“ไม่พอใจหรือ ยัง ๆ อาซาน เจ้ารอข้าก่อนเนื่องจากเป็นสมุนไพรสำคัญที่กำลังเร่งตามหาข้าให้เจ้าสิบตำลึงทองเป็นอย่างไร พอใจหรือไม่” เถ้าแก่หลิงทำท่าลุกลี้ลุกลน เพราะกลัวว่าซานหลงจะมิยินยอมขายสมุนไพรเหล่านี้ให้ตนเองจึงรีบเอ่ยขึ้นราคาในทันทีท่านพ่อและท่านแม่ของข้าตอนนี้ นั่งตัวแข็งไปแล้ว“พอใจเจ้าค่ะ พอใจ” ข้าหันไปให้คำตอบแทนท่านพ่อท่านแม่“ฮ่า ๆ ดี ๆ เจ้ารอข้าสักครู่ จะให้เด็กๆ ไปนำเงินมาให้เจ้าแม่หนูน้อย” เถ้าแก่หันมายิ้มให้ข้าหลังจากที่ท่านพ่อฟืนคืนสติ ข้าก็ได้สะกิดบอกท่านพ่อ ให้ขายสมุนไพรที่เหลือไปด้วย เนื่องจากเก็บไว้ก็ไม่สามารถแปรรูปเป็นสมุนไพรตากแห้งได้แน่ ๆ ถึงทำได้ก็ใช่ว่าหลังจากนี้จะเป็นของข้า หึหึ ข้าไม่พลาดที่จะขายให้หมดหรอกนะ“เดี๋ยวขอรับเถ้าแก่ ข้า…ยังมีสมุนไพรชนิดนี้อีกขอรับ”“ปัง” เสียงเถ้าแก่ตบโต๊ะดังมาก‘ท่านจะตบทำไม เดี๋ยวข้าไม่ขายเลยนี่’ จินเออร์ที่ตกใจ จากเสียงที่ดังขึ้นมาทำได้เพียงค้อนสายตาไปยังเถ้าแก่หลิงที่ยังมิรู้ตัวและเอ่ยเพียงในใจเท่านั้น“ข้าขออภัยขอรับที่ไม่บอกท่านตามตรง ท่านให้อภัยพวกข้าด้วยเถอะขอรับ” ซานหลงที่เมื่อเห็นว่าอีกฝั่ายคล้ายมิพอใจ จึงรีบเอ่ยออกมา กลัวว่าล
