มีเรื่องน่ายินดีมันก็เป็นเยี่ยงนี้แหละ” เถ้าแก่หลิงเอ่ยออกมาทั้ง ๆ ที่ใบหน้าแสดงความดีใจจนปิดไม่มิด“เรื่องน่ายินดีอะไรหรือขอรับ” หลงจู๊เอ่ยถามออกมาด้วยสีหน้าฉงน“ซานซี โสมซานซีอย่างไรล่ะ รอดแล้ว ๆ ร้านข้ารอดแล้ว ฮ่า ๆ ๆ” เถ้าแก่มองซานซีด้วยสายตาที่เอ่อล้นไปด้วยความสุขจนแทบจะสิ่งสู่ไม่ปาน“จริงด้วยขอรับเถ้าแก่ ร้านเรารอดแล้ว” หลงจู๊จางที่พอจะรู้เรื่องราวภายในร้านจึงได้เอ่ยออกมาอย่างดีใจเช่นเดียวกันหลังจากดีใจได้สักพัก เถ้าแก่ก็หันมาถามท่านพ่อข้า เรื่องซานซีต่อ โดยบอกว่าเนื่องจากตอนนี้มีคนกำลังตามหาสมุนไพรตัวนี้อยู่ มันเป็นส่วนผสมทางยาที่สำคัญมาก โสมซานซีมีสรรพคุณช่วยสร้างเลือดและห้ามเลือดรวมไปถึงฟืนฟูเลือดโดยสลายพิษใด ๆ ในเลือด แก้อักเสบและบรรเทาอาการเจ็บปวดได้โดยร้านของเถ้าแก่ได้รับคำสั่งโดยตรง ให้ตามหาสมุนไพรตัวนี้ให้เจอก่อนหน้าหนาวที่ใกล้จะมาถึง ข้าจับใจความสำคัญมาได้เพียงเท่านี้นอกนั้นข้าก็ใช้เวลาไปกับการกินขนมในยุคนี้ อิอิมันอร่อยดีนะข้าว่า แต่ข้าไม่แน่ใจว่ามันเรียกว่าอะไรหรอก ข้าไม่กล้าทะลุกลางปล้องอีก กลัวท่านแม่เอ็ดนะสิ“เถ้าแก่ขอรับว่าแต่….” ท่านพ่อของข้าก็อึกอักๆไม่ยอมพูดออกไปซักที“ว่าไงนะ” เถ้าแก่หลิงหันมาถามซานหลงอีกรอบ“เรื่องราคานะขอรับ”“ฮ่า ๆ แน่นอน ๆ ข้าให้ความเป็นธรรมกับเจ้าแน่นอน ปกติซานซีสดเช่นนี้จะขายอยู่ที่ จินละสามตำลึงทอง ของเจ้าก็เกือบสองจินข้าให้หกตำลึงทอง”เถ้า
