ั่งรอในห้องรับรอง รอเถ้าแก่หลิงสักครู่นึงนะ เดี่ยวข้าไปเอาน้ำชากับขนมมาให้แม่หนูน้อยก่อน“ได้ๆ พี่จาง ท่านค่อยๆ เดิน” ท่านพ่อตื่นเต้นจนพูดรัวไปหมดหลงจู๊จางรีบเดินออกไปหาเถ้าแก่หลิง“ไหน ๆ อาซานอยู่ไหน” เสียงที่ดังออกมาจากหน้าประตูเรียกให้คนที่กำลังนั่งรอตื่นเต้นขึ้นมาอีกรอบ“ข้าอยู่นี่ขอรับเถ้าแก่หลิง”ซานหลงเอ่ยออกมา“อั๊ยหยา เจ้านี่ มาๆ มาวันนี้มีอะไรมาขายให้ข้ากันเล่า”เถ้าแก่หลิงที่รู้จากหลงจู๊ ว่าซานหลงมีสมุนไพรที่ต้องการมาขาย จึงตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่“ขอรับ ข้ามีสมุนไพรมาขายให้ท่าน” ซานหลงเอ่ยออกมา“ไหน ๆ เอาออกมาดู” เถ้าแก่หลิงที่ตอนนี้ ชะเง้อซ้ายที ชะเง้อขวาที เพื่อต้องการมองหาสมุนไพรที่ตนต้องการ“ท่านพ่อเจ้าคะ” ข้ากระตุกแขนเสื้อท่านพ่อเบาๆด้วยความกังวล มิใช่ว่าส่วนมากร้านขายสมุนไพรมักจะกดราคาสมุนไพร จากชาวบ้านจนๆ มิใช่หรือ อีกทั้งข้ามิแน่ใจว่าเถ้าแก่หลิงคนนี้ไว้ใจได้แค่ไหน เพียงแต่ท่านพ่อหันมามองข้า แล้วยิ้มให้ ข้าจึงวางใจให้ท่านพ่อเอ่ยต่อไป“นี่ขอรับเถ้าแก่” ซานหลงยกสมุนไพรออกมาสามต้น วางบนโต๊ะ เมื่อเถ้าแก่เห็นถึงกับตาตั้งไปทันที“เถ้าแก่ๆ ขอรับ เป็นอะไรไปหรือ” ซานหลงที่เห็นอาการนิ่งงันของเถ้าแก่หลิงก็ชะงักและตกใจทันที“อ้าวว เถ้าแก่เป็นอะไรไปหรือขอรับพี่ซาน” หลงจู๊ที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์ จึงรีบวางน้ำชาและขนมลงทันทีและหันมาเรียกเถ้าแก่เช่นกัน“อ่า ๆ ดี ๆไม่มีอะไรๆ ข้าแก่แล้ว เมื่อ
