ปะ ซึ่งถือว่าเป็นไปตามราคาปกติที่อยู่ประมาณสี่สิบถึงแปดสิบอีแปะหลังจากท่านพ่อกลับมา ก็ได้พาข้าและท่านแม่ไปขายสมุนไพรที่ร้านยาเซี่ยงจ้าวจู ที่เคยทำงานมาก่อนท่านพ่อบอกว่า ราคาสมุนไพรที่นี่ให้ความเป็นธรรมที่สุดแล้วร้านนี้เป็นร้านขายสมุนไพรที่เปิดมาได้สิบกว่าปีท่านพ่อเล่าว่า ไม่มีใครเคยพบหรือเจอตัวเจ้าของร้านตัวจริง มีบางครั้งที่ท่านพ่อถามถึง คนอื่นๆ ที่ตอบก็จะเรียกแทนว่า นายท่านบ้าง ท่านประมุขบ้างแต่ท่านประมุขนี่ มิใช่ว่าจะมีพรรคกระยาจกกำลังภายในมาด้วยหรอกนะ เช่นนี้ก็สนุกข้าเลย เผลอๆ ข้าอาจจะมีกำลังภายใน พลังวิเศษอะไรเทือกนั้นติดมามาด้วย แต่พลังของข้ายังไม่ฟืนหรือเปล่า ฮี่ ๆ แค่คิดก็สนุกแล้วสิ“จินเออร์ ลูก ๆ ” หลินฮูหยินสะกิดบุตรสาวตนเองที่กำลังยืนเหม่อ“เจ้าค่ะ ๆ” ท่านแม่สะกิดตัวข้าทำไมกันนะ ข้ากำลังเคลิ้มเชียว ฮิฮิ ว่าไปแล้วก็อยากเจอจ้าวแห่งยุทธภพจังเลย จะหล่อเหลาเช่นในหนังจีนที่ข้าเคยดูหรือไม่นะ“เจ้ามั่วแต่เหม่อ แล้วยืนยิ้มอะไรกันเจ้าเด็กคนนี้ท่านพ่อเจ้ากำลังจะเดินเข้าไปในร้านแล้ว” หลินฮูหยินเอ่ยออกมา“แฮร่ ๆ เจ้าค่ะท่านแม่ เปล่าเจ้าค่ะ” ข้าเปล่าจริงๆ น้า“งั้นเข้าไปกันเถอะ พ่อเจ้าเดินนำไปแล้ว”ระหว่างนั้น หลงจู๊ของร้านก็ได้เดินเข้ามาทักทายท่านพ่อของข้า พร้อมกับนำทางท่านพ่อไปห้องรับรองคงเป็นเพราะท่านพ่อแอบไปกระซิบกับหลงจู๊ว่า มีสมุนไพรมาขายนั้นแหละตามข้ามาๆ อาซาน เดี๋ยวข้านำพวกเจ้าไปน
