ั้นใน ปั่าชั้นในก็เกิดม่านหมอกมากั้นไว้ระหว่างปั่าชั้นในกับปั่าชั้นกลางทำให้คนเข้าไป ไม่มีใครรอดออกมาแม้แต่คนเดียว“ท่านพ่อเจ้าคะ เราจะไปทางซ้ายหรือทางขวากันดีเจ้าคะ จินเออร์เลือกไม่ถูกเลยเจ้าค่ะ”เมื่อถึงทางแยกจินเออร์จึงเอ่ยถามบิดาออกไปหลังจากที่ข้าเอ่ยออกไป พุ่มไม้บริเวณด้านซ้ายมือก็ได้มีการสั่นไหว ปรากฏว่าเป็นกระต่ายตัวน้อยกระโดดออกมาจากพุ่มไม้ และพยายามหันมามองทางพวกข้าจากที่ข้ามองแล้วมันพยายามจะโดดไปมา เพื่อให้ข้าตามมันไป“พ่อว่าเราลองไปทางซ้ายมั้ยจินเออร์ คล้ายว่ากระต่ายตัวนั้นมันพยายามให้เราตามมันไปนะ”ซานหลงเอ่ยออกมา พร้อมกับสายตาที่จับจ้องไปทางด้านพุ่มไม้นั่นอย่างไม่วางตา“ลูกก็ว่าดีเจ้าค่ะ ท่านแม่ว่าอย่างไร เจ้าคะ”“สองพ่อลูกตกลงกันแล้ว แม่จะขัดได้อย่างไรเล่า”“ฮิฮิ เจ้าค่ะ ไปกันเจ้าค่ะท่านพ่อท่านแม่”หลังจากที่เดินตามกระต่ายตัวนั้นมาได้สักพัก ข้าก็สังเกตว่า พวกเราได้เข้ามาพ้นบริเวณที่คนอื่นๆสามารถมองเห็นได้แล้วและกระต่ายตัวเมื่อกี้ ก็ได้หายไปแล้วเช่นกัน“ท่านพี่เจ้าคะ ข้าว่าเราเริ่มเดินออกมาไกลแล้วหรือไม่”“ก็ไกลพอสมควรฮูหยิน แต่ยังไม่ลึกมากเพียงถึงปั่าชั้นกลางเท่านั้น”ระหว่างที่ท่านพ่อกับท่านแม่คุยกัน หางตาของข้าก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง ข้าจึงลองเดินเอาไม้ไปเขี่ยๆ ดู ก็พบว่ามันคือ ซานซี กรี๊ดดดดด ข้าเจอซานซี“ท่านพ่อออออ” จินเออร์ตะโกนออกไป“เป็นอะไรหรือเปล่าจินเออร์” เจียซานหัน
