มาหาบุตรสาวของตนเองทันที ที่ได้ยินเสียงเรียกออกมา“นั้น ทางนั้นเจ้าค่ะ” ข้าชี้นิ้วไปทางพุ่มไม้ที่เห็น“ท่านเทพ ท่านเทพเมตตาแล้ววว หลินเออร์ โสมซานซี โสมจริงๆ ด้วย”เจียซานเมื่อหันไปเห็นว่ามันคืออันใด เอ่ยออกมาอย่างดีใจ“จริงๆ ด้วยเจ้าค่ะท่านพี่ ท่านเทพเมตตาพวกเราแล้ว”ท่านพ่อท่านแม่เจ้าขา ข้าเอง ข้าเองงง แต่ก็เออครั้นจะพูดออกมาว่า ข้าหาเจอนะท่านพ่อท่านต้องขอบคุณข้าสิ ก็ไม่ได้ แต่ไม่เป็นไรข้าจะยกความดีความชอบให้ท่านเทพสักครั้งก็ได้“เจ้ารู้จักโสมด้วยหรือจินเออร์ ทำไมถึงเรียกพ่อให้มองต้นโสมได้ละลูก” เจียซานหลังจากที่สติกลับมาความดีใจคงที่ จึงได้เอะใจออกมาและถามบุตรสาวออกไป“ปั่าวววเจ้าค่ะ ข้าอยากได้ดอกไม้ มันสวย ย ยย”พร้อมชี้ไปทางพุ่มไม้เดิมที่ปรากฏดอกไม้ปั่าดอกเล็กๆ สีขาวออกมาให้เห็น‘อือออจะให้ข้าบอกออกไปได้เยี่ยงไรรว่าข้ารู้จัก ถ้าท่านพ่อท่านแม่ถามถึงที่มา จะตอบว่าอ่านหนังสือก็ไม่ได้ เพราะบ้านข้าไม่มีแม้กระทั่งเงินที่จะซื้อข้าวด้วยซ้ำไป นับประสาอันใดกับเงินที่แม้แต่ซื้อกระดาษขาวหยาบๆ สักแผ่นกันเล่า’หรือจะให้ตอบว่าแอบเข้าไปในห้องหนังสือของลุงใหญ่ก็ไม่ได้ เพราะท่านย่ากลัวว่าจะมีใครแอบเข้าไปยุ่มย่ามกับห้องทำงานของท่านลุง เลยให้ท่านลุงคล้องแม่กุญแจไว้ข้าก็ทำได้เพียงแกล้งโง่ไปก่อนเท่านั้น ข้ายังไม่อยากให้ท่านพ่อและท่านแม่มองว่าข้าเป็นตัวประหลาดไปซะก่อน ข้านะ…ยังต้องการความรัก ความเอาใจใส่จากท่
