ได้เติบโต แข็งแรง เช่นหลานๆ คนอื่น ๆแต่คนเช่นท่านย่านะหรือจะยินดี เพียงแต่ก็ยินยอมด้วยความไม่เต็มใจนักอย่างไรเล่า แต่เพราะความเกรงใจในตัวท่านพ่อของข้ามากกว่า หืม… ไม่สิ ต้องพูดว่ากลัวจะไม่มีคนทำงานให้มากกว่าในแรกๆ ข้าก็ยินยอมไปทานอาหารเช้าตามที่ท่านพ่อบอกเพื่อความสบายใจของท่านพ่อและท่านแม่ แต่พอถึงเวลาที่ข้าไปนั่งร่วมโต๊ะด้วย ปั้าสะใภ้ใหญ่ กับท่านย่าก็เอาแต่คีบอาหารที่มีเนื้อและมีผักปั่าเพียงน้อยนิดนั้น แถมท่านแม่ของข้าต่างหากที่ออกไปเก็บ ให้แก่บุตรของตนเองส่วนข้านั้น…อย่าให้ข้าต้องพูดเลย แต่พูดแล้วก็พูดเถอะนะ ตัวของข้ายังเล็กแถมแคระแกรน แขนของข้าก็สั้นปั้อม ไม่มีเรี่ยวแรงไปแย่งกับคนอื่นๆ จนอาหารบนโต๊ะหมดทุกครั้งเสมอไป ข้าจึงได้แต่นั่งทานข้าวต้มใสๆไป คนเดียวรอจนท่านพ่อท่านแม่กลับมา ก็ได้กินแค่ของเหลือๆ จากบนโต๊ะอาหารเท่านั้น ในเมื่อท่านพ่อสามารถอดทนได้ ท่านแม่และข้าก็ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เช่นกัน นอกจากนี้หลังจากทานกันเสร็จแล้ว ท่านแม่ของข้ายังต้องทำความสะอาดจานชามและเก็บโต๊ะทั้งหมดอีกด้วยส่วนท่านพ่อของข้านะหรือ ต้องรีบเข้านาไปดูแปลงนาอีกหลายหมู่ ที่ท่านปูั่ท่านย่า กำชับไว้ว่าเป็นสมบัติของตระกูล ที่เลี้ยงดูท่านพ่อมาตั้งแต่เด็ก ข้าก็แอบสงสัยนะ ทำไมคนอื่นๆ ถึงไม่ลงมาช่วยท่านพ่อของข้าเลย ทำอย่างกับท่านพ่อของข้าเป็นคนนอกตระกูล ใช้งานยิ่งกว่าทาสเสียอีกแม้กระทั่งมื้อเย็น ท่านแม่ก็ต้องท
