ำอาหารทิ้งไว้สำหรับมื้อเย็นให้คนที่บ้านก่อนจะออกจากบ้านไปเพื่อนำอาหารเที่ยงไปให้ท่านพ่อ เพราะอันใดงั้นหรือ ก็เพราะว่าหลังจากกินข้าวเที่ยงที่แปลงนาเรียบร้อยแล้วยามเซินครอบครัวของข้าก็ต้องเข้าปั่า ไปหาเก็บผักปั่าหรือแม้กระทั่งไปดูกับดักที่ท่านพ่อของข้าล่ามาได้จากนั้นก็นำไปทำอาหารหรือนำไปขาย เงินที่ได้ก็ต้องเอาเข้ากองกลางบ้านจนหมด เพื่อแสดงถึงความกตัญูต่อครอบครัวตามที่ท่านย่าของข้าพูดกรอกหูท่านพ่อทุกครั้งที่นำเงินไปให้แม้แต่อีแปะเดียว ยังไม่สามารถเก็บไว้ได้ กว่าจะกลับมากินข้าวได้ก็เลยเวลาอาหารไปแล้ว“ว่ายังไงหืม จินเออร์ตัวน้อยของแม่” ยามที่ข้ามองไปที่บุตรสาวตัวน้อย ในใจของข้ารู้สึกเสียใจยิ่งนัก ที่ไม่สามารถดูแลนางได้ดีกว่านี้ แม้ตอนนี้นางจะอายุห้าขวบหนาวแล้วก็ตาม แต่ร่างกายของนางนั้นดูผอมแห้งแกระแกร็น พร้อมที่จะปลิวตามลมได้เสมอ“คิดถึงท่านแม่เจ้าค่ะ” ข้าเห็นสีหน้าและสายตาท่านแม่แล้ว ก็พอจะเดาได้ว่าท่านแม่รู้สึกเช่นไร สิ่งที่ข้าทำได้ในตอนนี้คือ การออดอ้อนท่านแม่ให้ยิ้มได้ ท่านแม่อดทนอีกหน่อยนะเจ้าคะ ข้าจะพาท่านแม่ออกไปจากบ้านหลังนี้ให้ได้หลังจากนั่งรอได้มินาน ท่านพ่อก็มาถึง จึงมานั่งพักและล้อมวงกินข้าวพร้อมข้าและท่านแม่ เหมือนเช่นทุกครั้ง กินไปได้สักพัก ข้าจึงเอ่ยสิ่งที่ต้องการออกมา“ท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าคะ วันนี้จินเออร์ว่าเราไปหาผักปั่า นอกเส้นทางกันดีบ้างมั้ยเจ้าคะ”“ทำไมละ หืม ไหนเจ้าล
