องบอกเหตุผลพ่อมาดูหน่อย” วันนี้ท่าทางจินเออร์น้อยของเค้าตั้งใจพูดเป็นพิเศษ“ท่านพี่เจ้าคะ ข้าว่ามันอันตรายนะเจ้าคะ อย่าได้ตามใจจินเออร์เลยเจ้าค่ะ”“ท่านแม่ อืออ” ท่านแม่ของข้านี้ ไม่ไหวเลยย ขัดมุกข้าได้ยังไงกัน“อ๊ะ ไหนเจ้าว่ามาจินเออร์ พ่อรอฟังเจ้าอยู่”“เจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าคิดว่า ทางเก่ามันคนเยอะแล้ววเจ้าค่า ทางใหม่คนน้อย” ทำไมเกิดเป็นเด็กมันลำบากขนาดนี้กันเนี่ยย หึยยย ข้าพูดชัดบ้างไม่ชัดบ้างหงุดหงิดตัวเอง จะพูดยาวๆ ก็ไม่ได้ เดี่ยวท่านพ่อท่านแม่สงสัยข้าอีก เห่อ“ฮ่า ๆ เจ้าฉลาดนักจินเออร์ ได้ๆ พ่อเชื่อเจ้า”“ท่านพี่เจ้าคะ”“เอาหน่าฮูหยิน ข้าก็เคยคิด เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสครั้งนี้จินเออร์น้อยเสนอมาก็ดีแล้ว ข้าคิดว่าพวกเราควรลองดู”“ก็ได้เจ้าค่ะท่านพี่”“เย่ ๆ เข้าปั่าๆ กัน ท่านพ่อ ท่านแม่” เห่ออ ข้าก็คิดว่าท่านพ่อจะเชื่อฟังท่านแม่ซะแล้ว ข้าอยากเข้าปั่าจริงๆ นะเจ้าคะท่านแม่ ยกโทษให้บุตรสาวตัวน้อยๆคนนี้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ“ได้สิ จินเออร์รีบทานข้าวเถอะจะได้เข้าปั่าไวๆ นะลูก” เจียหลินตอบรับบุตรสาวตัวน้อยของนาง ที่มัวแต่ดีใจจนไม่ยอมกินข้าวต่อสักที“เจ้าค่ะ” คนมันดีใจอ่ะ อืออ หนทางรวยของข้าต้องมาแล้วปั๊ะล่ะหลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว ท่านพ่อและท่านแม่ก็พาข้าเข้าปั่า มุ่งตรงไปยังปั่าหลังหมู่บ้าน ที่ปกติชาวบ้านจะเข้าปั่า ไปหาของมาขาย หรือทำกับดักสัตว์น้อยใหญ่เพื่อนำไปขายในตลาด“อ้าว เจียซาน สะใภ้รองเจีย พวกเจ้าเ
