น้อยตัวเล็กๆที่การเจริญเติบโตไม่เป็นไปตามวัย ให้ทำนู่น ทำนี่ไม่หยุดถามว่าทำไมข้ายอม…‘ข้า ไม่ ได้ ยอม !!!’ ก่อนหน้านั้นข้าก็คิดเช่นเดียวกัน ทำไมนางเอกในนิยายถึงยอมให้บรรดาญาติๆ โขกสับอยู่ได้ ไม่สู้คนล่ะพอข้าเข้ามาอยู่จริงๆ แล้ว ถึงได้ตระหนักและรับรู้อย่างแจ่มแจ้งไปเลยละว่า ถ้าเกิดมาจน แถมไม่มีหนทางไป โชคชะตาไม่ได้เข้าข้าง แบบที่หยิบหินแล้วด้านในเป็นทองละก็ ฝันไปเหอะ ที่จะลุกขึ้นมาต่อต้านสิ่งไม่ดีรอบตัวได้ในทันทีแถมอีกอย่างถึงข้าจะอยากสู้แค่ไหน ในความเป็นจริงที่แม้แต่ท่านพ่อท่านแม่ยังไม่เชื่อในตัวข้า ร่างกายเล็ก ๆ แค่นี้ จะเอาอะไรไปสู้ แค่เพียงวิ่งหนีจานข้าวที่เขวี้ยงมาจากท่านย่าให้หลบพ้นก็เป็นบุญแค่ไหนแล้วครั้นจะเถียงก็โดนเขวี้ยงของใส่ให้เจ็บตัวเล่นเปล่าๆครั้นข้าจะเขวี้ยงของกลับไป ก็ไม่ได้อยู่ดี อย่างน้อยโลกใบนี้ก็มีสิ่งที่ยึดถือไว้อย่างกับผมบนหัวก็คือไอ้คำว่ากตัญูนั่นแหละ เห้อ…แต่บางครั้งที่ข้าเหนื่อย หรือขี้เกียจทำจริงๆ ข้าก็แอบวิ่งหนีไปหาท่านพ่อนะ อิอิเมื่อไหร่ที่ข้าวิ่งไปหาท่านพ่อ ท่านย่าจะดุด่าข้ากล่าวว่าข้าไร้ความเป็นกุลสตรี เหมือนมิได้ร่ำเรียนหนังสือตามหลัก สี่คุณธรรม สามคล้อยตาม ยกคุณธรรมต่างๆ ออกมาต่อว่าข้า ทั้ง ๆ ที่ข้าเพิ่งอายุเพียง5 ขวบหนาวเท่านั้น ข้าว่าท่านย่า ต้องลืมไปแล้วแน่ ๆ“เจ้าเด็กไร้ประโยชน์ กลับมานี่นะ มาทำงานให้ข้าจะวิ่งหนีไปไหน” ท่านย่าตะโกนด่าไล่หลังข้าออกม
