าพร้อมเขวี้ยงของตามหลัง แต่ข้าน่ะมีสกิลโหดนะจะบอกให้ ในโลกก่อนข้าไปวิ่งมาราธอนบ่อยๆ ถึงแม้จะวิ่งเข้าเส้นชัยคนสุดท้ายก็เถอะ“ข้าจะไปหาท่านพ่อเจ้าค่ะ ท่านคงพ่อหิวน้ำมากๆเลยเชียว แดดร้อนถึงเพียงนี้อีกทั้งทำอยู่เพียงผู้เดียวท่านย่าเห็นด้วยหรือไม่เจ้าคะ” จินเออร์ เมื่อเห็นว่าวิ่งออกมาไกลพอแล้ว จึงเลือกที่จะหยุดและหันกลับไปหาท่านย่า แล้วตะโกนตอบกลับไป พร้อมทำสีหน้าเศร้าสร้อยออกมาหวังเพียงให้ท่านย่ามองเห็น ถึงแม้นางจะวิ่งออกมาไกลแล้วก็ตาม“ไม่ต้องสาระแนแม่ของเจ้าก็อยู่ ตอนเที่ยงข้าจะให้นางนำไปให้เอง ส่วนเจ้ากลับมาขนผ้าของอาเล็กไปซักเดี๋ยวนี้” ท่านย่าตะโกนกลับมา“ไม่เจ้าค่ะ ท่านอาเล็กก็มีมือนี่หน่า ทำไมข้าต้องทำให้ด้วย”“เจ้าๆ ทำตัวเหมือนไร้การศึกษาเสียจริงนังเด็กไร้ประโยชน์”“เผื่อท่านย่าลืม ข้ามิได้เรียนหนังสือเจ้าค่ะ ท่านย่าบอกว่าเปลืองเงินเปลืองทองมิใช่หรือ”เรื่องในแต่ละวันของข้าก็เป็นเช่นนั้นแหละหนาส่วนท่านปูั่นั้นใช่ว่าจะเอ็นดูข้าไปมากกว่ากัน เพียงแต่หน้าที่การจัดการภายในบ้านนั้นยกให้ท่านย่าจัดการแต่ก็ไม่เคยยื่นมือมาช่วยเหลือท่านพ่อและครอบครัวข้าเลยสักครั้งจริงสิ ข้าลืมไป มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ท่านพ่อปั่วยหนักมาก นอนซมติดเตียงหลายวันเลยไม่สามารถออกไปทำงานได้ ท่านปูั่จึงยอมเอ่ยปากให้ท่านย่าตามหมอมารักษาท่านพ่อแม้ก่อนหน้านี้ข้าจะพยายามอ้อนวอนท่านย่าและท่านปูั่เพียงใดแต่หลังจากที่ท่านอาเล็ก น้อ
