งชายของท่านพ่อเอ่ยปากว่า เหนื่อยมาก หลังจากกลับจากทำงานแทนท่านพ่อที่นอนปั่วยอยู่ ท่านย่าข้าแทบจะโยนเศษเหรียญอีแปะออกมาให้ท่านแม่ข้าเพื่อให้ไปซื้อยามารักษาท่านพ่อ และไปซื้อเนื้อหมูมาทำอาหารให้ท่านอาเล็ก พูดแล้วมันน่านัก เจ็บใจเสียจริงรอข้าโต กว่านี้สักหน่อยเถอะส่วนท่านย่านั้น แม้จะอยากทุบตีข้าเพียงใด แต่ยังเกรงใจท่านพ่อของข้าอยู่เล็กน้อย เลยไม่ทุบตีข้าต่อหน้าท่านพ่อ แต่ลับหลังนั้น ข้าเคยนอนซมอยู่หลายวันเช่นกันเวลาโดนทุบตี ถามว่าทำไมข้าไม่วิ่งไปหาท่านแม่นะหรือ ถ้าข้าไป ข้าก็นำภาระไปสู่ท่านแม่สิ ท่านแม่ของข้านะ ออกจะบอบบาง อ่อนแอ แต่เมื่อก่อนท่านแม่ข้าเล่าให้ฟังว่า ไม่เป็นเช่นนี้หรอกนะ แต่เพราะไม่อยากมีปัญหากับท่านพ่อจึงปรับตัวเองลง จะพูดว่าเพราะรักท่านพ่อของข้าท่านแม่จึงต้องมานั่งน้ำตาไหลก่อนนอนทุกคืนก็ได้“ท่านพ่อเจ้าขา มานั่งพักก่อนเถอะเจ้าค่ะ แดดแรงมากๆ เลยเจ้าค่าา” เจียจินตะโกนเรียกผู้เป็นพ่อออกไปเพราะตอนนี้ตะวันขึ้นตรงหัวแล้ว อีกสักพักท่านแม่จะมาส่งเสบียงส่วนข้านั้นถามว่าทำไมไม่อยู่กับท่านแม่ เพราะท่านพ่อเกรงว่าหากอยู่บ้านใหญ่ข้าจะไม่ปลอดภัยนะสิ“ได้ๆ จินเออร์ รอพ่ออีกสักครึ่งเค่อนะลูก น่าจะทำเสร็จก่อนที่ท่านแม่ของเจ้าจะมา จะได้กลับพร้อมกันเลยนะลูก” เจียซานเอ่ยตอบบุตรสาวตัวน้อยของเขาออกมา ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไปเจียจินหรือจินเออร์ก็คือข้าเอง ตอนแรกคลอดข้าสงสัยว่าทำไม
