ไม่ได้เธอไม่เคยเห็นฉินเฉาเป็นแบบนี้มาก่อนเขาดูเย็นชา เต็มไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรงร่างกายปกคลุมไปด้วยสัญลักษณ์ปีศาจสีแดง ผิวหนังเริ่มกลายเป็นสีดำเล็กน้อยดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีแดงเช่นกัน ภายในแสงสีแดงนั้นเต็มไปด้วยความกระหายในการเข่นฆ่ามุมปากของเขาแสยะรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา ลมหายใจเย็นยะเยือกแผ่ไปทั่ว“ตื่นขึ้นมาได้แล้ว!”ซูจีตกใจมาก เธอจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้ยังไง!เธอรีบตะโกนออกมาทันทีสายตาของฉินเฉาเลื่อนลอยเล็กน้อยสัญลักษณ์ปีศาจเริ่มจางหายไปจากผิวสีดำก็ค่อยๆ กลับกลายเป็นสีผิวเดิมของเขา“เฮ้อ……….”ฉินเฉาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก กระบี่ปทุมพิสุทธิ์ในมือกลับมาอยู่ในรูปลักษณ์เดิมอีกครั้ง“โชคดีนะที่เธอปลุกฉันให้ได้สติขึ้นมา ไม่อย่างนั้นได้เกิดหายนะขึ้นมาแน่!”“อีตาบ้าโรคจิต ถ้าคราวหน้านายยังดูน่ากลัวแบบนี้อีก ฉันไม่ยอมให้นายขึ้นเตียง!”“เอ่อ…….เข้าใจแล้ว”ฉินเฉารู้สึกได้ว่าเขาทำให้ซูจีและคนอื่นๆ เป็นห่วงสาวงามตรงหน้าเขาแต่ละคนมีสีหน้ากังวลใจกันหมดแต่เมื่อเห็นว่าฉินเฉาปลอดภัย พวกเธอจึงโล่งใจมากขึ้น“นายห้ามเปลี่ยนไปอีกนะ………”ซูจีโผเข้ากอดฉินเฉาทันทีเธอตัวสั่นสะท้าน ราวกับยังมีความหวาดกลัวที่อธิบายไม่ได้“ตอนที่นายเป็นแบบนั้น…………..ฉันกลัวมากจริงๆ …………”ซูจีซุกใบหน้าลงบนหน้าอกของฉินเฉา แล้วพูดออกมาไม่หยุดปาก“ฉันกลัวมาก…………ว่านายที่ฉันรู้จักจะจากฉันไป…………”“ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว”ฉินเฉ
