ะท้อนกลับอย่างรุนแรงของค่ายกล เหมยลี่น้อยก็จะตกใจจนดวงวิญญาณกระจัดกระจาย ความปรารถนาสุดท้ายของเธอย่อมไม่สมหวัง
เฝ่ยไป๋ลู่มีเหงื่อเย็นออกเล็กน้อยตรงหน้าผาก จู่ ๆ เธอก็ลืมตาขึ้นแล้วพูดอย่างรวดเร็วว่า “มาแล้ว มีอะไรจะพูดก็รีบพูด”
ครั้นแล้วก็เห็นพลังปราณลอยออกมารอบตัวเหมยลี่น้อย มันควบแน่นจนปรากฏเป็นร่างอยู่กลางอากาศ
ซูหวนหลั่งน้ำตาออกมาทันที “ลูกแม่!”
วิญญาณเหมยลี่น้อยยังคงมีสภาพเลือดออกทั้งเจ็ดทวารอย่างน่าสยดสยองดังเช่นก่อนตาย แต่ที่แตกต่างออกไปคือ เธอลืมตา
รูม่านตาคู่นั้นเป็นสีดำที่ส่องประกายราวกับหินเฮยเย่า*[1]
“แม่ขา ในที่สุดหนูก็ได้เจอแม่แล้ว” เหมยลี่น้อยยิ้มอย่างมีความสุข
ก่อนตาย เธออยากรู้มาตลอดว่าตอนนี้แม่ของเธอหน้าตาเป็นยังไง
น่าเสียดายหลังจากโดนเอาดวงตาไป ถึงแม้ว่าแม่จะอยู่ตรงหน้า เธอก็มองไม่เห็นแล้ว
คิดไม่ถึงเลยว่าพอตายแล้ว ความปรารถนาของเธอจะเป็นจริง
“อย่าเศร้าเพราะหนูนานเกินไปนะคะ แม่ควรจะมีชีวิตที่ดี…” วิญญาณของเหมยลี่น้อยนั้นไม่เสถียร เธอมีสิ่งที่ต้องการจะพูดเยอะเหลือเกิน แต่สุดท้ายเธอก็พูดได้เพียงประโยคง่าย ๆ นี้เท่านั้น
ก่อนที่วิญญาณของเธอจะหายไปโดยสมบูรณ์ เหมยลี่ส่งยิ้มให้เฝ่ยไป๋ลู่ ราวกับได้ละทิ้งสิ่งที่ยึดเหนี่ยวในใจไปจนหมดแล้ว น้ำตาพลันไหลลงมาอาบแก้ม
เธอพูดอย่างไร้เสียงว่า “พี่สาว ขอบคุณค่ะ”
เฝ่ยไป๋ลู่พยักหน้าเบา ๆ แล้วส่งเธอจากไป
เหมยลี่น้อยตายสนิทแล้ว
ซูหวนกอดศพ
