บทที่ 62 แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
วิชารัตติกาลผนึกอสูรนั้นร้ายกาจนัก หลี่ลี่เพียงแค่ฝึกฝนถึงขั้นที่สามก็ใช้ศิลาสุขาวดีไปถึงหนึ่งในสิบของปราณยุทธ์เย็นเยียบ อีกทั้งยังใช้เวลาฝึกฝนถึงสามวันเต็ม
เมื่อหลี่ลี่ฝึกวิชาจนเข้าขั้นเล็กน้อย ทั่วร่างรู้สึกมีความเบาสบายเป็นพิเศษ ในใจเปี่ยมด้วยความยินดี จึงเปิดประตูห้องออกมา
“อ้าว? ท่านหลี่ออกจากการปิดด่านแล้วหรือ?” เมิ่งฮั่นปรากฏตัวที่หน้าประตูอย่างกะทันหัน ทำเอาหลี่ลี่ตกใจ หลี่ลี่ขมวดคิ้วครุ่นคิด แล้วจึงเข้าใจว่าคน ๆ นี้คงเฝ้าอยู่ข้างนอก มิเช่นนั้นสามวันที่ผ่านมาคงมีคนมารบกวนบ้างแล้ว
ยังไม่ทันที่หลี่ลี่จะเอ่ยคำขอบคุณ
“ท่านพี่ตื่นแล้ว รีบไปแจ้งอาจารย์จางเร็ว!” เมื่อเห็นหลี่ลี่เปิดประตู เมิ่งฮั่นก็ร้องบอกคนข้างหลังด้วยความดีใจ จากนั้นจึงหันมาพูดว่า “ท่านหลี่ การฝึกฝนครั้งนี้ใช้เวลานานมากเลยนะ ศิษย์ทั้งสำนักกลางรอท่านมาสามวันแล้ว”
ในขณะที่เมิ่งฮั่นกำลังพูดอยู่นั้น ศิษย์อีกหลายคนก็นำอาหารอันโอชะเข้ามา
“อาจารย์ใหญ่จางได้แจ้งเรื่องที่ท่านจะเข้าสู่สำนักในให้ทุกคนทราบแล้ว ภายในสามวันท่านต้องไปรายงานตัวที่สำนักใน วันนี้พอดีเป็นวันที่สาม พวกข้าเตรียมการไว้ให้ท่านเรียบร้อยแล้ว น่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้ดื่มสุราฉลองกับท่าน” เมิ่งฮั่นพูดกับหลี่ลี่อย่างเสียดาย
“ขอบคุณพี่น้องทุกคนมาก” หลี่ลี่ส่ายหน้าพลางยิ้ม สามวันไม่ได้กินอะไรเลย เขาก็หิวอยู่เหมือนกัน
“ท่านช่ว
