บทที่ 297 ผลประโยชน์ร่วมกัน
“คณบดีฉินหมายความว่าต้องการจ่ายเงินชดเชยเพื่อปลอบประโลมทุกสิ่งทุกอย่าง”
“การทำแบบนี้ถึงแม้จะดีสำหรับเราทั้งสอง แต่สำหรับโรงพยาบาลแล้ว กลัวว่าจะไม่ค่อยยุติธรรมนัก”
“อีกทั้งถ้าทำแบบนี้ ก็ต้องใช้เงินทุนของโรงพยาบาล ถึงเวลานั้น คณบดีฉินคงจะต้องใช้ความพยายามอย่างมากเลยทีเดียว”
ประโยคนี้ของหลินหม่านซาง นอกจากจะทำให้เจี๋ยเป่าฟังไม่เข้าใจแล้ว แม้แต่ฉินซานไห่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็งงงวยไปหมด
ในเวลาแบบนี้ หลินหม่านซางกลับไม่สนใจชะตากรรมของตัวเองและลูกศิษย์ แต่กลับคิดถึงโรงพยาบาลขึ้นมาแทน
พูดได้ว่า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ ทำให้ฉินซานไห่ได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ
ในขณะเดียวกัน ฉินซานไห่ก็มองออกด้วยว่า ถึงแม้ว่าทุก ๆ คำพูดของหลินหม่านซางจะดูเหมือนเป็นการคิดถึงโรงพยาบาล
แต่จริง ๆ แล้ว กลับไม่ต้องการให้ตัวเองควบคุม อยากจะก่อตั้งอีกหนึ่งกลุ่มอำนาจในโรงพยาบาล
คิดถึงตรงนี้ ความโกรธในใจของฉินซานไห่ก็พุ่งขึ้นไปอีกหลายระดับในทันที จากนั้นจึงเอ่ยถามหลินหม่านซางว่า
“งั้นหมอหลินอยากให้ผมทำอย่างไรล่ะ?”
“หรือว่า อยากให้ผมทำตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด ผมก็ทำได้นะ แต่กลัวว่าคุณกับลูกศิษย์ตัวน้อยของคุณ คนหนึ่งจะเสียชื่อเสียงในบั้นปลายชีวิต อีกคนก็จะโดนทำลายอนาคตของคนหนุ่มที่มีความสามารถ”
“ถึงเวลานั้น กลัวว่าจะต้องเกิดเรื่องจริง ๆ แล้วล่ะ”
ตอนที่ฉินซานไห่พูดประโยคนี้ออกมา ในน้ำเสียงก็แฝงไปด้วยกา
