จะต้องมีอนาคตที่สดใส เขาไม่อยากจะตายไปทั้งๆ แบบนี้“มา ฉันจะให้โอกาสแก ตราบใดที่ฉันยิงปืน 5 นัด แล้วแกไม่เป็นอะไร ฉันก็จะยอมให้แกผ่อนจ่ายเป็นงวด แต่ถ้าแกบังเอิญตายไป บิดาก็ไม่ต้องการเงินหนึ่งร้อยล้านแล้ว ถือซะว่าเป็นค่าทำศพของแกก็แล้วกัน”สิ้นเสียง ฉินเฉาก็ไม่รอให้หวังกั๋วเปียวได้พูดอะไร เขาเหนี่ยวไกปืนทันทีแกร็ก!เสียงที่กระทบกันอยู่ในตัวปืน ทำให้หวังกั๋วเปียวหวาดกลัวจนวิญญาณแทบจะหลุดลอยเขาล้มลงกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยหยดเหงื่อ จ้องมองปืนในมือของฉินเฉาด้วยความผวา“โอ้! แกนี่มันโชคดีจริงๆ มาสิ ยังเหลืออีก 4 นัด!”ฉินเฉากล่าวออกมา แล้วค่อยๆ เหนี่ยวไกอีกครั้ง“มะ ไม่เอาแล้ว!”หวังกั๋วเปียวหวาดกลัวมากล้อเล่นหรือไง ให้หลบกระสุน 5 นัดเนี่ยนะ!โอกาสรอดชีวิตมีอยู่แค่ 16 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น!มีโอกาสน้อยเกินไป น้อยจนน่าสมเพชเลยล่ะ!เงินหนึ่งร้อยล้านใช่ไหม?ถ้าให้ไปก็จบเรื่องแล้วใช่ไหม?หวังกั๋วเปียวอยากจะร้องไห้เขาไม่คิดเลยว่าการมานัดบอดจะได้ผลลัพธ์แบบนี้หลังจากนี้ เรื่องนี้คงจะทิ้งร่องรอยที่น่ากลัวเอาไว้ในจิตใจที่บอบบางของเขาตลอดไปเขาจะไม่ไปนัดบอดอีกแล้ว!คำว่า นัดบอด อาจจะกลายเป็นฝันร้ายของเขา“ฉันให้แล้ว ฉันให้แล้ว ฉันจะให้เงินหนึ่งร้อยล้าน! ขอแค่ช่วยชีวิตฉันได้ก็พอ………..”หวังกั๋วเปียวพูดออกมา ก่อนที่จะบอกเลขที่บัญชีและรหัสผ่านหลิวชวนบอกให้ลูกน้องไปจัดการทันทีส่วนฉินเฉาก็เก็บปืน แล้วพูดออกมาอย่างมีความ
