า แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องมองหวังกั๋วเปียว “จะให้ฉันพาคนของบริษัทราอุลมาเผชิญหน้ากันดีล่ะ? ดูเหมือนว่าตอนที่แกจากไป แกจะยักยอกเงินจากบริษัทของพวกเขาไปไม่น้อยเลยนี่ ผู้ปลุกปั้นแม่ม่ายที่รัก”“ป้ารอง……..พะ พวกเราไปจากที่นี่กันเถอะ…….”หวังกั๋วเปียวเริ่มแข้งขาอ่อนแรงเขาดึงแขนป้ารองของเขา แล้วหมุนตัวจะเดินออกไปแม้แต่เรื่องนี้ก็ยังถูกขุดคุ้ยขึ้นมา…………น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินไป เขาจะต้องไม่ใช่คนใช้แรงงานธรรมดาแน่ๆ!ตอนนี้หวังกั๋วเปียวรู้ตัวแล้วว่าเขาเป็นคนตาบอดชายคนนี้ไม่ใช่แรงงานอพยพมาตั้งแต่ต้นทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้เป็นแค่การแสดงเท่านั้นตอนนี้หวังกั๋วเปียวไม่กล้าคิดถึงสาวสวยแล้ว เขาต้องการที่จะออกไปจากสถานที่ที่น่ากลัวแห่งนี้ให้เร็วที่สุดเท่านั้น“หลานชาย ทำไมถึงรีบกลับขนาดนั้นล่ะ? ไม่ได้นะ พวกเรายังเถียงกันไม่เข้าใจเลย!”“ไปเถอะน่า……….”หวังกั๋วเปียวรู้สึกว่าช่วงเวลานี้คือฝันร้าย“อย่าเพิ่งไปสิ ไม่อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนเหรอ ปีเตอร์ หวัง?”ฉินเฉาแสยะยิ้มเยาะเย้ย จ้องมองหวังกั๋วเปียว แล้วพูดออกมา “จะไม่ลองชิมห่านพะโล้มันฝรั่งดูหน่อยเหรอ? มันอร่อยกว่าสเต๊กเนื้อของแกมากเลยนะ”“กะ แกพอได้แล้ว!”หวังกั๋วเปียวหันหน้ากลับมาตะโกนเสียงดังลั่น“ยังไม่พอ!”ฉินเฉายกมือขึ้นมากอดอก ตอบกลับไปด้วยคำพูดของหวังกั๋วเปียวเมื่อสักครู่นี้ “ฉันเตือนแกไปแล้วว่าให้ทำตัวดีๆ แต่แกไม่ฟังเอง หลังจากที่กล
