วยความกระตือรือร้น ราวกับว่าเธอกำลังรอคอยละครฉากนี้อยู่“ทำไมจะให้ไม่ได้?”ฉินเฉาเอ่ยถาม “นอกจากคนทำงานในออฟฟิศอย่างพวกลื้อ คนอื่นเขาจะต้องตาย ไร้อนาคตกันหมดเลยหรือไง?”“อนาคตของนายถูกลิขิตให้มีแต่ความทุกข์!”หวังกั๋วเปียวกล่าวออกมาด้วยความเย็นชา “เพราะสถานะของพวกเราต่างกัน หนทางข้างหน้าก็ต่างกัน อนาคตของฉันคือถนนทองคำฉันเห็นดอกไม้และเสียงปรบมือนับไม่ถ้วน เงินทองและตำแหน่งกำลังกวักมือเรียกหาฉัน แต่อนาคตของนายมีแค่คูน˺าที่เน่าเหม็น!”“อนาคตของอั๊วขึ้นอยู่กับคำพูดของลื้อเหรอ?”ในเวลานี้ฉินเฉากล่าวออกมาด้วยน˺าเสียงเยาะเย้ย “ลื้อเป็นใครกัน?”“ฉันเป็นแค่นักเรียนนอก ที่ประสบความสำเร็จแล้วกลับมาจากต่างประเทศเท่านั้น!”หวังกั๋วเปียวกล่าวด้วยความมั่นใจ “และยังมีสายตาที่กว้างไกลกว่านายมาก”ซ่างกวนหยานทนไม่ไหวแล้ว เธอทำท่าจะลุกขึ้นยืนแต่ฉินเฉาจับมือของเธอ แล้วกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“ขอโทษด้วย พี่เปียว อั๊วไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้”ฉินเฉาจับมือซ่างกวนหยานเอาไว้ พร้อมกับพูดออกมาอย่างถ่อมตัว ท่ามกลางสายตาของหวังกั๋วเปียวที่มีไฟอิจฉาลุกโชติช่วง“ถึงอั๊วจะเป็นคนแบกกระสอบทราย แต่อั๊วก็ได้อยู่กับสาวสวยอย่างหยานหยาน แล้วลื้อล่ะ? มานี่สิ หยานหยาน มาหาอั๊ว”ซ่างกวนหยานส่งสายตามองค้อนใส่ฉินเฉาอย่างมีเสน่ห์ จากนั้นเธอก็เข้าไปจูบริมฝีปากของฉินเฉาหวังกั๋วเปียวนิ่งค้างไปทันที เขารู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าป้ารองมีท่าทีกระสับก
