ับนัดกันไว้ แต่ต่างรีบกินอาหารให้หมดอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ก่อนผ่าตัดจนถึงตอนนี้ อิงชื่อจ้งไม่ได้กินข้าวมาเป็นเวลานานแล้ว
หลังจากกินข้าวเสร็จ หานชิงอวี่ก็วางตะเกียบลงแล้วเอ่ยถาม
“เป็นยังไงบ้าง? ตอนนี้นึกออกแล้วหรือยัง?”
“ตอนผ่าตัด มีอะไรผิดปกติไหม?”
ได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่ อิงชื่อจ้งก็วางตะเกียบลงเช่นกัน แล้วนึกทบทวนเล็กน้อย
ตอนนี้ สมองของเขาปลอดโปร่งกว่าก่อนหน้านี้มาก
ดูเหมือนว่าวิธีของหานชิงอวี่จะได้ผล
หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย อิงชื่อจ้งก็ตอบว่า
“ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าทุกอย่างปกติดี คนไข้ก็เป็นแค่คนไข้ธรรมดาคนหนึ่ง”
“ตอนนั้น ตั้งแต่แพทย์เจ้าของไข้จนถึงตัวฉันเอง ไม่น่าจะมีใครคิดเลยว่าการผ่าตัดครั้งนี้จะก่อให้เกิดเรื่องใหญ่โตอะไร…”
“เดี๋ยวก่อน!”
หานชิงอวี่รีบขัดจังหวะสิ่งที่เขากำลังพูดในประเด็นสำคัญ
“นายหมายความว่า นายไม่ได้เป็นหัวหน้าศัลยแพทย์ในการผ่าตัดครั้งนี้ใช่ไหม”
สำหรับคนอื่นแล้ว จะได้เป็นหัวหน้าศัลยแพทย์หรือไม่อาจไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
แต่สำหรับการผ่าตัดที่เกิดอุบัติเหตุแบบนี้ การแบ่งความรับผิดชอบระหว่างหัวหน้าศัลยแพทย์กับรองหัวหน้าศัลยแพทย์นั้นมีความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
ไม่แปลกใจเลยที่เจี๋ยเป่าและคนอื่น ๆ อยากให้เรื่องนี้จบลงอย่างรวดเร็ว ที่แท้ก็มีเหตุผลนี้แอบแฝงอยู่
คิดดูก็น่าจะใช่
ในสายตาของคนเหล่านั้น แพทย์ที่เพิ่งย้ายมาจากโรงพยาบาลทั่วไปอาจถูกมองว่าด้อยกว่า
จะเป
