ว่าข้าโง่หรือไง!”คราวนี้เถียจู้ตบหน้าอกตัวเอง แล้วจ้องมองใบหน้าจระเข้ของชายผู้มีผิวสีเขียว “คนเลวที่ไหนจะเขียนคำว่าคนเลวเอาไว้บนหัว? ท่านรอนน่าบอกพวกข้าว่า คนเลวจะชอบตะโกนบอกว่าตัวเองเป็นคนดี!”“นะ นี่……..”“พวกเราเป็นคนดีจริงๆ ให้พวกเราเข้าไปข้างในเถอะ”แต่คราวนี้ ฉินเฉาที่ซ่อนตัวตนอยู่ภายใต้หน้ากากได้กล่าวออกมาเสียก่อน“ข้าบอกแล้วไง………”เถียจู้กำลังจะกล่าวปฏิเสธ แต่แล้วเขาก็เหลือบไปเห็นแหวนสีดำบนนิ้วของฉินเฉา ทันใดนั้นเขาก็สะดุ้งโหยงและก้าวถอยหลังไปด้วยความตกใจ“พวกเราเป็นทาสที่หลบหนีมาจากเมืองลมหวน อุตส่าห์ลำบากลำบนมาถึงที่นี่กันได้แล้ว…………..ให้พวกเราเข้าไปในเมืองเถอะ……………”ถึงแม้ว่าก็องจะไม่พอใจ แต่ฉินเฉาก็ฉวยโอกาสในตอนที่อีกฝ่ายต่อว่าเขาไม่ได้ มาพูดกับเถียจู้ต่อไป“อะ โอ้………”เถียจู้รู้สึกมึนงงไปหมดนะ นี่ไม่ใช่นายท่านหรอกเหรอ?แล้วนายท่านมาอยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง?แต่นายท่านก็มีนิสัยแปลกๆ อยู่แล้ว มันไม่ง่ายเลยที่จะคาดเดาได้ว่านายท่านคิดจะทำอะไรแต่นายท่านไม่มีทางทำให้พวกเขากลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างแน่นอนเถียจู้เชื่อมั่นในตัวนายท่านอย่างสุดหัวใจ“หยุดพูดมากได้แล้ว!”เดลตันคิดว่านี่ไม่ใช่เวลาที่ฉินเฉาควรจะพูดออกมา จึงรีบต่อว่าทันที“ในเมื่อเป็นแบบนั้น งั้นพวกเจ้าก็เข้ามาเลย!”แต่เถียจู้กลับพาพวกเขาเข้าไปในเมืองด้วยท่าทีมีพิรุธ“มาเลย ตามพวกข้ามาเลย!”สิ้นเสียง เขาก็พาคนเหล่านี้เดินเข้าไปในเทือกเ
