าที่หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้แม่ยายช่างน่ารักมากจริงๆสาวๆ สองคนต่างก็หน้าแดง และหัวเราะออกมากุ่ยซุนผู้ตามไม่ทันเริ่มรู้สึกหดหู่ขึ้นมาแล้ว“พวกเจ้าหัวเราะอะไรกัน? ข้าพูดผิดตรงไหน?”“เปล่าเลยครับ สิ่งที่แม่ยายพูดออกมามันสมเหตุสมผลแล้ว เมื่อถึงเวลานั้น ลูกเขยตัวน้อยๆ อย่างผมจะคอยพึ่งพาแม่ยาย”“งั้นก็ดี……….”หลังจากที่ตกลงเรื่องนี้กันได้แล้ว ฉินเฉาก็หันหน้าไปมองซวนหยวนอิงจี๋“อิงจี๋ เมื่อถึงตอนนั้น เธอจะมาช่วยฉันได้ไหม?”ถึงยังไงสาวน้อยคนนี้ก็เป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์ หากเธอไม่มาช่วยก็คงจะน่าเสียดายมาก“ค่อยคุยกันวันนั้นเถอะ”ซวนหยวนอิงจี๋โบกมือ “เจ้ารีบกลับไปได้แล้ว ข้าจะอยู่พูดคุยกับแม่สักหน่อย”เชี่ย ยัยนี่ก็เริ่มไล่เขาไปอีกคนแล้ว!ผู้หญิงยากที่จะอยู่ติดบ้านติดเรือนจริงๆ ………..เอ่อ แต่ดูเหมือนว่าใช้สำนวนนี้ ในสถานการณ์แบบนี้จะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ฉินเฉาก็คิดที่จะไปจัดการเรื่องขวานผานกู่เช่นกัน ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า แล้วกล่าวว่า “งั้นทั้งสามคนอยู่คุยกันไปเถอะ ถ้ามีเรื่องอะไรก็ให้มาหาฉันอีกที”จากนั้นเขาก็ข้ามผ่านห้วงอากาศ และมาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในห้องลับของตำหนักเจ้าเมืองในเมืองไท่กู่ที่นี่คือสถานที่ที่เขาใช้ฝึกฝนวิชาโดยเฉพาะ มีม่านพลังป้องกัน อีกทั้งยังเงียบสงบมากฉินเฉากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ที่นั่น หลังจากที่เขานำขวานผานกู่เข้าไปในดินแดนหมอก สติของเขาก็เข้ามาในนั้นด้วยเช่นเดียวกัน“รออยู่ตั้งนาน ใ
