นข้างซวนหยวนอ้าวเทียน โดยที่มือข้างหนึ่งของเขาได้กดมือที่กำลังถือขวานผานกู่ของอีกฝ่ายเอาไว้“ข้าคิดว่าเจ้าเป็นเซียนซุนจริงๆ เสียอีก แต่ที่ไหนได้ เจ้าดันเป็นแค่เซียนซุนจอมปลอม ที่ใช้ขวานผานกู่มาเพิ่มพลังให้กับตัวเองเท่านั้น”เมื่อพูดจบ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของซวนหยวนอ้าวเทียนชือโหยวได้ใช้มือข้างหนึ่งจับไหล่ของเขา แล้วใช้มืออีกข้างจับแขนข้างที่เขาถือขวานผานกู่ ก่อนที่จะกราชากออกจากกันอย่างรุนแรงแคว่ก!แขนข้างนั้นถูกชือโหยวดึงออกมา“อ๊ากกกก!”ซวนหยวนอ้าวเทียนกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แล้วกุมแขนข้างนั้นของตัวเองเอาไว้เขาไม่คาดคิดเลยว่า ชือโหยวจะล่วงรู้ความลับของเขาได้รวดเร็วขนาดนี้“จริงด้วย………ซวนหยวนอ้าวเทียนอาศัยขวานผานกู่เพื่อเข้าสู่ขั้นเซียนซุน ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงเนี่ย?”ฉินเฉาตบหน้าผากตัวเองทันที ความจำของเขาจะแย่เกินไปแล้ว“ที่ขวานผานกู่เล่มนี้ตกมาอยู่ในมือของเจ้า บรรพบุรุษของเจ้าจะต้องร้องไห้แน่นอน”ชือโหยวกล่าวออกมา แล้วโยนขวานผานกู่ไปทางฉินเฉา จนมันเกือบจะผ่าใบหน้าของฉินเฉาอยู่แล้วแต่โชคดีที่ฉินเฉาสามารถใช้พลังจิตได้ ก่อนที่ขวานผานกู่จะเฉาะหน้าเขา เขาก็รีบใช้พลังจิตควบคุมตัวขวานเสียก่อนเชี่ย เจ้าชือโหยวจะต้องจงใจฆ่าเขาแน่นอน!แต่ในที่สุดขวานผานกู่ทั้งสองเล่มก็มาอยู่ในมือของเขาแล้วสินะ?“ขวานผานกู่ของข้า!”เมื่อเห็นแบบนั้น ซวนหยวนอ้าวเทียนก็กรีดร้องอย่างน่าสังเวชยิ่งกว่าเมื่อครู่นี
