“แม่……..”หลูเหม่ยจวนยืนนิ่งงัน เธอจ้องมองกุ่ยซุนที่ตบหน้าเธอเธอไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมแม่ถึงต้องตบหน้าเธอด้วย?เธอกับแม่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาโดยตลอดตั้งแต่เล็กจนโต แม่ไม่เคยตบตีเธอเลยสักครั้งแต่ว่าวันนี้แม่กลับตบหน้าเธอหลังจากที่ผ่านอุปสรรคทั้งหมดมาได้ ก็มาตบเธองั้นเหรอ?แม่ไม่ห่วงใยเธอแล้วเหรอ?ไม่รักเธอแล้วงั้นเหรอ?การถูกผนึกมานานหลายปี มันทำให้จิตใจของแม่เปลี่ยนไปแล้วใช่ไหม?ในขณะที่หลูเหม่ยจวนกำลังเจ็บปวดและสับสน ฝ่ามือของกุ่ยซุนก็ข้ามผ่านไหล่ของเธอไปตู้ม!กุ่ยซุนยกมือขวาเล็งไปยังร่างที่อยู่ด้านหลัง และปลดปล่อยคลื่นระเบิดออกมาจากฝ่ามือจากนั้นกุ่ยซุนก็ดึงลูกสาวของเธอเข้ามา เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวร่างของเธอถูกระเบิดกระเด็นพุ่งไปยังตำหนักเมฆที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรและร่างอีกร่างหนึ่งก็ถูกระเบิดกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตรเช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ขวานสีทองที่อยู่ในเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์กลับถูกร่างนั้นดึงดูดและคว้าเอาไว้ในมือ“เหรินซุน!”เมื่อเห็นร่างนั้น ทั้งฉินเฉาและซวนหยวนอิงจี๋ต่างก็ตกตะลึงในทันที“หึๆ ………ไม่ว่ายังไง ข้าก็ได้ขวานผานกู่มาครอบครองแล้ว…………”ซวนหยวนอ้าวเทียนถือขวานผานกู่สีทองเอาไว้ในมือ เขายืนนิ่งงันจ้องมองฉินเฉาและคนอื่นๆ ด้วยสายตาเย็นชา“เหรินซุน เป็นแกนี่เอง!”หลูเหม่ยจวนยืนนิ่ง ดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ในยามที่จ้องมองจักรพรรดิเหรินซุนตอนนี้เธอรู้แล้ว ที่แท้แม่
